Het is de heilige graal in de relaties van mensen. Het klikt of het klikt niet en leg maar eens uit wat dat precies is. Dezelfde ideeën misschien of gedeelde interesses? “Moeilijk onder woorden te brengen”, veel verder komen we meestal niet. Terwijl het niet om een bijzaak gaat, in de relaties privé, met collega’s en met klanten. Hardop vaststellen dat het niet klikt is pijnlijk, het is het begin van opgeven, afhaken en afscheid nemen. Maar er is vaak
teveel in het geding om ons er maar bij neer te leggen. Stel je voor dat je het zelf in de hand had; “het klikken in de vingers”. Visioenen van deuren en harten die zich openen.

Wie een bijzondere vorm van klikken in werking wil zien, die moet maar eens “horse whisperer” googelen. Op youtube zijn de prachtigste filmpjes te zien over
paardenfluisteraars en hun kunsten. Echte mensen, van Argentijnse gaucho’s tot Brabantse boerendochters, aan het werk met paarden. Het zijn demonstraties van begrip en vertrouwen tussen mens en dier. Het zijn vaak hele stille filmpjes, er komt geen woord aan te pas.

Het is een bijzonder gegeven in relaties van mensen met dieren. We kunnen niet met elkaar spreken, dus zijn we aangewezen op andere middelen. Dat dieren ons iets te vertellen hebben, dat hoef je aan niemand uit te leggen. En dat ze dat anders doen dan met woorden ook niet. Dat een dier ons begrijpt of niet, dat voelen we feilloos en vaak heel intens.

De woordeloze band met een huisdier is voor sommigen net zo belangrijk, als de verhouding die ze hebben met mensen. En het vertrouwen dat ze zo ervaren kan het vertrouwen in mensen overstijgen. Er is dus communicatie die niet gebruik maakt van woorden, maar wel tot wederzijds begrip en vertrouwen leidt. Die ons elkaar laat begrijpen op een manier die van een bijzondere schoonheid is. Dat we in het communiceren met dieren ons daarop verlaten is door de nood gedwongen. Maar hoe is dat tussen mensen dan? Als het daar net zo werkt, waarom zijn we ons dat dan minder bewust? Waarom doen we er niet meer mee? Het zijn
de woorden die ons daarbij in de weg zitten. We hebben onszelf door de eeuwen heen wijs gemaakt, dat praten de superieure manier van communiceren is. Dat woorden en argumenten – de productie van onze ratio – het best in staat zijn om “overdracht” te realiseren. We ordenen er onze werkelijkheid mee en we
beslechten er onze geschillen door. En aan die andere taal komen we niet bewust meer toe, die taal zonder woorden.

De wetenschap produceert dagelijks nieuwe kennis over hoe het echt werkt tussen mensen. Neuropsychologie, social dynamics en andere vakgebieden ontsluiten geleidelijk de hogere geheimen van non-verbale interactie. Dat gaat over de belangrijke dynamiek die deel uitmaakt van wat sociale intelligentie is gaan heten. Het is de onhoorbare ruis – soms het geknetter – op de lijn tussen mensen. Maar het is ook de stille vioolmuziek die twee mensen voelen aanzwellen in de loop van een gesprek. Als het moeilijk onder woorden te brengen is, dan is het omdat we aan het klikken zijn. Klikken is het vertrouwen tussen twee
mensen, dat ontstaat door gedrag zonder woorden. Klikken zit in stil, aandachtig en nieuwsgierig zijn naar de “interne staat” van de ander, wat deze voelt en ervaart. Klikken zit in het aan tafel komen en de agenda nog even dicht laten. In het eerst nauwkeurig afstemmen op de frequentie van de ander, zodat er iets gaat resoneren. (re·so·ne·ren 1 meetrillen, meeklinken 2 weerklank geven) Klikken doe je met je lijf, met je houding en je beweging. Je doet het met je ademhaling, met je blik en met aanraking. Je doet het met je stem, met klank, tempo en toonhoogte. Klikken is een werkwoord, je kunt het leren, het bewust proberen en je kunt jezelf er in trainen. Je kunt het ook afkijken. Want iedereen kent mensen die er heel goed in zijn.

Wie klikken in de vingers krijgt, die opent deuren en harten die anders gesloten zouden blijven. Klikken is communiceren op het scherpst van de snede. Maak het verschil, word mensenfluisteraar.