BewegingindeZaak » communicatie

Wat jij en ik kunnen leren van Twitter

wimaalbers — Mon, 21 Nov 2011 07:01:09 +0000

Twitter is een medium dat je moet leren kennen, met heel eigen gedragsregels. Die Twittermores zijn goed beschreven op verschillende plaatsen. Ze zorgen ervoor dat we elkaar op twitter goed begrijpen, ook al gebruiken we maar een paar woorden. Die mores zijn heel leerzaam, ook voor buiten twitter. Ik zal hier nu een paar van die afspraken twitteren. Je kunt vast zelf wel de vertaling maken naar de “ouderwetse” communicatiepraktijk.

Denk na over wie je bent en verwoord dat keer op keer duidelijk, maar ook met wat spannends erin. Een intrigerende twitterbio geeft volgers. (140)

Begin met brengen. Zorg dat je voortdurend interessante content hebt voor anderen. Je hoeft er niet zelf over te praten. Verwijzen is beter. (140)

Spreek en schrijf met duidelijke “koppen”. Laat mensen niet in het ongewisse over wat er komt. Je zakelijke “lezers” waarderen helderheid. (140)

Wees niet alleen zakelijk. Dat vinden wij saai. Veel interessanter word je door een goede mix van business en privéinformatie. Balans werkt. (140)

Volg je hart en gevoel. Het moet &mag vooral ook leuk zijn. Waarom niet lachend de waarheid zeggen? (Horatius). Humor werkt, net als citeren. (140)

Beloon je volgers voor hun trouw. Ontwikkel jezelf & laat dat aan ze zien. Met saaiheid is niks mis, behalve dat je de mensen kwijtraakt. (140)

Gebruik oneliners om stelling te nemen. #Geefjewoordenvleugels en ondersteun ze met non-verbale tekens. En wees duidelijk over je gevoel (140)

Wees ook eens een tijdje stil. Wie zelf alleen maar door kwettert, heeft geen tijd om naar alle andere mooie vogels in het bos te luisteren. (140)

Gebruik niet altijd alle ruimte. Hou het kort als dat kan. Het gaat over de tijd van de lezer. (94)

Het kan altijd nog korter.(27)

Communicatie? Waar hebben we het over?

wimaalbers — Fri, 11 Nov 2011 08:19:12 +0000

Er is een groot verschil tussen communicatietraining. Tussen training waarmee je handiger wordt in het vertellen van je verhaal, het zorgen dat de ander jou begrijpt, het bereiken van je doel. En training waarmee je…. nou waarmee je eeuh…. Training waarbij communicatie het doel is.
Middelen, stappenplannetjes, handigheidjes en trucjes zijn niet meer dan gereedschappen in dienst van een groter belang, jouw belang. Je kunt het uittekenen, met poppetjes en pijlen en met strepen en resultaat onderaan. Ergens staat ook wel het woord samen. Want dat doet het altijd goed.
Er is een groot verschil tussen communicatie. Tussen communicatie als een proces in het kader van een doel en communicatie als doel zelf. Het is mijn overtuiging dat mensen zijn gemaakt om te communiceren. Dat het grootste doel in het leven is om waardevolle relaties aan te gaan, te onderhouden en te verdiepen. Dat al het andere ondergeschikt is en daarna vanzelf wel komt. Dat er zonder communicatie geen leven is. Laten we goed afspreken waarover we het hebben met elkaar. Voor we weer over communicatie beginnen. Dat is beter voor ons.

De kunst van het kouten

wimaalbers — Tue, 31 May 2011 07:49:36 +0000

Je kon er een speld horen vallen. Aan alle bureaus werd geconcentreerd gewerkt, voorovergebogen over stukken, of met de blik gefixeerd op het beeldscherm. Hier en daar werd getelefoneerd, korte gesprekken, op gedempte toon. “Voor geklets hebben we geen tijd”, zei de manager tevreden. “Het secretariaat hebben we afgeschaft. Wat een afleiding, zo’n kippenhok. De hele dag gedoe over niks.”
Met het team vergaderen deden ze ook niet meer. Alleen nog projectbesprekingen met direct betrokkenen. Verder alleen bilateraaltjes, nooit langer dan een half uur. En de rest per e-mail. Dat was een hele verbetering ten opzichte van eerder. Geen gepraat om het gepraat meer. De urenproductiviteit was enorm gestegen. Eigenlijk allemaal verbeteringen. Hooguit wat kleine misverstanden, gedoe en flauwekul allemaal. Hinderlijk genoeg om zich af te vragen wat hij daar nou toch aan moest doen.
Dat viel nog niet mee, om het gesprek op gang te krijgen. Argwaan en afwachtendheid lagen als een blok in de weg van een dialoog. Met elkaar praten over andere dingen dan projecten was onwennig en onveilig. Als er wat was, dan stuurde men elkaar een e-mail. Over de onbelangrijke dingen werd niet gesproken, laat staan over de belangrijke.
Veel organisaties zijn afgebeend tot op het bot. Alle speelruimte is weggesaneerd voor meer productie en meer efficiëntie. Communicatie staat gelijk aan e-mail en voor conversatie is al helemaal geen tijd. Het gekeuvel, de babbel, het gezellige praatje verdwijnen. En wie de kunst van het kouten verleert, die gaat ook last krijgen met de gesprekken die wél belangrijk zijn. Die gaat schrijven waar praten op zijn plaats is. Vragen om problemen.
Herstel het kippenhok in ere. Meer gepraat om het gepraat.

Afkijken moet

wimaalbers — Tue, 07 Dec 2010 04:25:51 +0000

Een zesje zou ik hebben gekregen, als er cijfers voor zouden zijn gegeven. Als het vak al had bestaan op school. Als er al leerkrachten waren geweest, die het ons hadden kunnen onderwijzen. Maar overtuigend communiceren was geen lesstof. In mijn tijd niet en nog steeds niet, zo schat ik het in. Een mager zesje, meer was ik vast niet. Maar wie wel op die leeftijd?
Voor sommige leerstof is er maar één school en dat is het leven. In het curriculum van het vak communicatie zit weinig theorie en veel vallen en opstaan. Een diploma krijg je nooit, want de cursus heeft geen einde. En het belangrijkste leerboek heet Zoek Het Maar Uit. Anders dan anders is – en dat maakt het wel weer mooi – afkijken moet. Maar er zijn nogal wat zittenblijvers op deze school, dus je moet wel weten bij wie. Het lesmateriaal is schitterend en nog gratis ook. Je leven lang elke dag naar school, wie wil dat niet?
Oei de bel gaat, opschieten nu. Mijn tussenuur is alweer voorbij.

Men neme (voor een goede communicatiebodem)

wimaalbers — Mon, 07 Jun 2010 04:44:40 +0000

Het kon niet uitblijven, na mijn vorige post: Wat zijn dan de ingrediënten van een goede communicatie-bodem Wim? Goed, daar komen ze. Knip het lijstje uit en plak het ergens op, zodat je de handen vrij hebt. Men neme: 1. Een leeg hoofd, met ruimte voor wat er maar komt. 2. Een handvol warmte, om de ander mee op zijn gemak te stellen. 3. Een naar voren gerichte blik, gefocust op wat je wilt bereiken. (direct goed uitspreken naar elkaar toe) 4. Oor en oog, om goed mee te luisteren. 5. Verder durf (in gepaste mate) om nuttige feedback te geven en te ontvangen. Het geheel breng je op smaak met 6. een ruime mate van nieuwsgierigheid (niet te zuinig!). Mits met aandacht en liefde bereid, maak je zo een goede bodem voor alle mogelijke soorten van communicatie. Smakelijk!

Aan de bel hangen

wimaalbers — Tue, 09 Mar 2010 08:11:02 +0000

Zelf vond hij het niks bijzonders. Het was zijn dagelijks werk en iedereen kon het. Toch? Het was niet eens perfect en nog niet helemaal af ook. Hij snapte niet waarom ik hem erover interviewde.
Een uur later hadden we een artikel voor zijn vaktijdschrift. Over een uniek project, ooit een welhaast onmogelijke opgave, nu genomineerd voor een prijs, staaltje van vakmanschap en met een uiterst tevreden opdrachtgever.
Zoals zo vaak: als je er bovenop zit, zie je het vaak niet. Voor veel professionals is hun werk de gewoonste zaak van de wereld, terwijl de rest van die wereld er juist met bewondering naar kijkt. Een gemiste kans voor veel ondernemingen, want niets verkoopt zo goed als voorbeelden van geslaagd werk. Zorg dat u veel mensen in dienst heeft die voortdurend mooie dingen maken. Plus eentje die daarmee dagelijks aan de bel hangt.

Maar het gaat om de vorm

wimaalbers — Fri, 05 Mar 2010 09:59:27 +0000

Waarom toch dat hameren op de inhoud? Waarom die afkeer als het gaat over de vorm? Telkens weer zien we hoe belangrijk de presentatie is voor de overdracht van de boodschap. “Maar het gaat om de inhoud”, is een dooddoener van veel politici in tijden van mediacratie. Het is zand de ogen, vooral in de eigen ogen.
Kiezers zijn kijkers. Als ze willen weten hoe het écht zit luisteren ze met hun ogen. Als het er écht om gaat horen ze niet meer wat er gezegd wordt, maar hoe het er uit komt. Hoe het klinkt. En hoe het er uit ziet.
Wie gehoord, geloofd en gevolgd wil worden moet zorgen dat de presentatie in orde is. Dat is één. Daarmee alleen kom je al een heel eind (en dat is op zichzelf een vaststelling die tot nadenken stemt). Echte overtuigingskracht komt als boodschap en de presentatie vervolgens ook nog eens met elkaar in evenwicht zijn. Ook dat is “walk the talk”, woorden én daden.
En goede inhoud met een zwakke presentatie? We zien het en we voelen medelijden. We zijn genadeloos. Verwijt het niet de media, nee wij zijn het zelf. We horen u en we geloven u misschien ook nog wel, maar voor we uw volger worden moet het allemaal kloppen. Overleven en onszelf overleveren; we gebruiken er al onze zintuigen voor.

Goud

wimaalbers — Wed, 01 Oct 2008 08:32:31 +0000

Het gesprek begon ronduit kil en echt ontdooien deden de twee kemphanen niet. Je zag ze op hun tong bijten, telkens als ik aan de teugel trok. Niet direct vol erop, stel nog eens een vraag, laat hem uitpraten, wees eens even stil. De stoelzittingen sleten bijna hoorbaar, de relatie was al afgebladderd. Geen van beiden wilde zo nog verder. “Waarom zit je hier dan nog?” vroeg ik aan elk van hen.
Er is altijd energie, maar soms moet je wel heel diep boren. En niet iedereen die iets vindt herkent het zwarte goud direct. Maar als de argumenten op raken en de woorden uitgeput, dan gaat het lijf spreken. Dan worden we raakbaar en vatbaar, dan vinden we nieuwe ruimte en nieuwe energie. Een moment om te rekken. Soms moet je eerst helemaal stilvallen voor je weer in beweging kunt komen.