BewegingindeZaak » besluiten

Plussen en minnen met je gevoel

wimaalbers — Thu, 02 Feb 2012 07:25:45 +0000

Dat iets goed vóelt betekent nog niet dat het goed ís. Ons vermogen tot logisch denken en redeneren mag dan nogal overschat worden, de helderheid van ons voelen verdient ook een flinke dosis scepsis. Voelen is wel in. Bijvoorbeeld als het gaat om de onderbouwing van onze keuzes. In populariteit lijken hart en buik het te winnen van de geest. “Het voelt gewoon goed” is een onderbouwing die maar zelden wordt aangevochten. Toch is de goed-gevoel-keuze soms niet de beste keuze.

Er zijn genoeg redenen om je gevoel een beetje te wantrouwen. Het gevoel houdt namelijk erg van veilig en van vertrouwd. Het kan je afhouden van nieuwe dingen en kansen. Gevoel is ook vaak reactief en impulsief, van vechten of vluchten bijvoorbeeld. Van verzet in plaats van overgave. Sóms wel, maar niet altijd de beste raadgever op lastige momenten; ons gevoel.

Om te beginnen: vertrouw je gevoel voor geen meter, juist als het zó sterk is. Ga langzamer daar waar je snel wilt. Doe een stap terug in plaats van vooruit. Neem de tijd voor een grondige inspectie. Bedenk naast de keuze van je gevoel minstens twee alternatieven en bij elk een paar harde plussen en minnen. Slaap erover en laat een ander er ook eens op schieten. (Op die argumenten niet op je gevoel). Je gevoel wordt er niet minder of sterker van. Je keuze misschien wel. Vertrouw je gevoel met de maat van je verstand.

Heft

wimaalbers — Tue, 15 Dec 2009 01:45:12 +0000

Ze hadden het perfect geregeld. Alle drie hun eigen afdeling en niet teveel op elkaars terrein. Niemand die meer of beter was dan de ander; zo wilden ze het bedrijf leiden. Zo was het ook aan ze nagelaten door hun pa. Ze waren het over alles eens, zaten helemaal op dezelfde lijn, gaven samen leiding en dus hoefde geen van de baas te spelen. Akkoord, lastige markt en goeie mensen schaars, maar verder waren ze dik tevreden.
Daar dacht het personeel anders over, net als de bank, de accountant, een grote leverancier en een aantal klanten. Kortgezegd kwam het er op neer dat je geen afspraken met ze kon maken. Je kreeg ze nooit met z’n drieën tegelijk aan tafel. Beloven deed elk van hen genoeg, maar altijd onder voorbehoud van goedkeuring in het directieoverleg. Vervolgens kon je er op wachten, op je participatieplan, je voorraadgegevens, je handtekening, betaling, spoedlevering, besluit. Tot je een ons woog.
Een belangrijke rol van de leider is die van knopendoorhakker. Iemand moet het voortouw nemen, het oordeel vellen, het zwaard hanteren. Drie mensen is vergaderen, twee is overleggen, één is besluiten. Het scherpzwaard van de leider heeft maar één heft.

Baas

wimaalbers — Wed, 17 Sep 2008 16:00:09 +0000

Voor wie echt zijn zin wil krijgen is er maar één weg. Zelf baas worden. Hoe vaak is dat niet het eindpunt van een lange discussie? Over waarom het linksom moet in plaats van rechts, groter of juist kleiner, meer of grondiger, hier wel blauw en daar juist niet geel. Samenwerken is nu eenmaal compromissen sluiten, nemen maar ook geven. Maar zo logisch als ik het hier opschrijf is het niet altijd en voor iedereen.
Vandaag heb ik weer eens honderd procent mijn zin gekregen. Het wordt echt helemaal dat wat ik voor me zag en precies zoals ik het wil. Ik heb geluisterd naar adviezen, maar uiteindelijk zelf de knopen doorgehakt. Ik loop ook risico, al het risico. Dat even voor de duidelijkheid. Wie écht zijn zin wil krijgen, die moet zijn nek uitsteken.