Fijne gesprekken heb je al genoeg. Die waar je een beetje rozig uitkomt. Aangename kennismaking geweest, goeie klik gevonden, elkaar helemaal begrepen en lekker bevestigd gekregen dat je goed bezig bent. De tijd was om voor je het wist en echt afgesproken heb je niks. Maar dat komt een volgende keer wel goed. Dat voel je aan je water.
Fijne gesprekken waar je weinig aan hebt. Die je niet aanzetten tot actie en waar nooit meer een vervolg op komt. We hebben ze dagelijks en ze zijn goed voor de feel good, maar daar blijft het dan ook bij. Misschien tijd om een beetje te minderen?
De gesprekken waar je écht iets aan hebt, zijn de niet-zo-feel-good gesprekken. Die waarna je jezelf wat ongemakkelijk voelt. Jaloers, betrapt, ongemakkelijk of gewoon onrustig. Omdat je zag hoe het óók kan, omdat je een spiegel is voorgehouden, omdat er nog veel te doen is. Of omdat je agenda ervan gaat knellen. Dat zijn de betere gesprekken. Zoek ze op, zou ik zeggen.





Hallo Wim, ik zag net je aankondiging van deze columnn op Twitter. Nieuwsgierig geworden op de dag dat een mevrouw van een zeker blad een goed gesprek had met R., ben ik het gelijk gaan lezen. Ik dacht namelijk heel even dat dat het onderwerp van je post was
Je beschrijft hier een interessante invalshoek over de criteria voor een goed gesprek.
Zoals wel vaker hou ikzelf meer van de én én in plaats van de óf óf optie. Ik zie zeker de waarde in van zo’n gesprek als wat jij uiteindelijk beschrijft én evengoed die van het bevestigende, bemoedigende en ondersteunende gesprek, al was het maar omdat wij Nederlanders volgens mij meer geprogrammeerd zijn om het in de kritische hoek te zoeken.
Het is ronduit heerlijk als zo’n ontmoeting een oprechte is en een ‘ont-moeting’ tot gevolg heeft; minder kramp en meer moed. Met innerlijke ontspanning als resultaat, waardoor niet zelden vitaliteit, veerkracht, zelfsturend vermogen en creatieve energie weer meer kunnen gaan stromen.
Dit dus zonder af te doen aan de waarde van pittiger, meer confronterende gesprekken. Al kan gespiegeld worden in je kwaliteiten ook heel nerve-wrecking zijn.
Warme groet,
Carolien
natuurlijk én én. ik zie echter veel en snelle (zelf-)genoegzaamheid. wie wil groeien moet op zoek naar ongemak. dank voor je reactie Carolien.
Thnx Wim. My main motto says it all: ‘Ruthless Compassion’. Nooit een echt goeie Nederlandse vertaling voor gevonden, anders dan ‘medogenloze compassie’. Van zachte heelmeesters en stinkende wonden
Fijne dag!