» veranderen

De belangrijkste keuze van het jaar

wimaalbers — Wed, 26 May 2010 03:57:05 +0000

Het is als links of rechts, als wel of niet. Het is een keuze en wel een heel belangrijke. Laat je jezelf zien of blijf je achter je rookgordijn? Wat je kiest is bepalend voor de rest van je doen, van je dag en van je leven. Een beetje van beide kan ook. Maar dan moet je telkens opnieuw een afweging maken. Kies liever voorgoed.
De oude tijd is nog overal. Die van het ophouden, het afschermen, van dingen onbereikbaar maken en voor jezelf houden. Organisaties zijn er groot mee geworden, inclusief intellectueel eigendom, call centers, toegangspoortjes en concurrentiebedingen. Maar een nieuwe tijd is nakende; transparant, toegankelijk, meegaand en uitwisselend. Social media gaan voor het kantelpunt zorgen. Een mindshift veroorzaakt door technologie.
De toekomst is aan de nieuwe tijd en die van de oude hebben er geen vaak goed woord voor over. Wat zich uit als afkeuring en misprijzen, kan vrees zijn om zichzelf écht zich te laten zien. Huiver om te moeten delen ook. Of is het angst voor ontmaskering?

Wie repareert úw fouten?

admin — Wed, 28 Apr 2010 07:31:30 +0000

Hij had er zijn handen vol aan. Zeg maar gerust een dagtaak. Aan het repareren van kozijnen, brandnieuwe kozijnen om precies te zijn. Hij repareerde al jaren kozijnen die zo uit de fabriek kwamen. Want daarna ging het fout. Al voordat ze gemonteerd waren, hadden ze allemaal schade van transport en bouwplaats, die kozijnen. Hij vond dat eigenlijk te gek voor woorden. Maar toch ook weer niet. Want hij had er een job aan en vakantiegeld en pensioenopbouw en een autootje van de zaak en een manager en….
Het is overal en ik noem het geinstitutionaliseerd falen. Toegestaan tekortschieten dat tot bedrijfsonderdeel is verheven. Voor je het weet heb je callcenters vol met mensen die niks anders doen. Die repareren wat niet kapot had hoeven zijn. Hele delen van de bouwsector drijven er op. Maar wat dacht u van dienstenleveranciers, zorgaanbieders, hulpverleningsinstanties en overheden?
Falen en fouten moet je koesteren. Nergens kun je zo van leren en verbeteren. Maar je eigen falen zo organiseren dat je er nieuwe afdelingen, managers en protocollen voor nodig hebt is niet leren maar accepteren. En van een ding kun je dan zeker zijn: Die probleemoplossers gaan weer hele nieuwe eigen fouten maken.

Waarover mogen we het niét hebben?

wimaalbers — Wed, 24 Feb 2010 10:13:49 +0000

We lopen niet te koop met onze mislukkingen. Niet privé en niet zakelijk, we praten niet graag over wat er ooit misging. Dat is begrijpelijk, als we onszelf een beetje leuk willen wegzetten. Aantrekkelijk en deskundig overkomen, dat is wat we beogen met onze verhalen en verhaaltjes. Hier een beetje oppoetsen en daar wat dingen wegmoffelen. Praten over waar we goed in zijn en de rest verdringen we liever.
Ons geheugen lijdt aan slijtage en dat is maar goed ook. We zouden nooit leren fietsen als we het vallen niet zouden kunnen vergeten. Vrijwel alle grootse prestaties worden voorafgegaan door ontelbare mislukte pogingen. Maar daar heeft niemand het meer over. We zijn zo goed in wat we doen, doordat we zo vaak op ons gezicht gevallen zijn. Maar dat was toen. We hebben het er niet meer over. Want nu is alles anders. Nu gebeurt ons dat niet meer.
Een organisatie écht leren kennen? Sla dan de mooie praatjes maar over. Vraag naar de mislukkingen, de pijn, het falen en de schaamte. Waarover praten we hier liever niet en wat zijn de verboden woorden. Wat heeft dat met u gedaan, wat heeft u ervan geleerd en hoe beïnvloedt dat de keuzes die nu worden gemaakt. Kijk, dat maakt dingen stukken duidelijker.

Gedrag als handelswaar

wimaalbers — Mon, 15 Feb 2010 10:15:00 +0000

Gedrag is te koop. Als we iemand voor ons karretje willen spannen, dan is geld een probaat middel om te bereiken wat we willen. Worst en stok, premies en boetes. Overheden en organisaties, ouders en instellingen, allemaal maken we gebruik van het mechanisme. Met de juiste beloning of bestraffing doet iedereen precies wat we willen. Toch? Was het maar zo eenvoudig.
Onderzoek bevestigt keer op keer wat iedereen weet. Boetes en premies resulteren maar deels in goed gedrag. Er zijn veel voorbeelden waar het juist tegengesteld is. Na de introductie van sancties nam het ongewenste gedrag alleen maar toe. Wat bleek? De straf werd geïnterpreteerd als een acceptabele kostprijs van een overtreding. En omgekeerd: de beloning voor gedragsverandering als een te lage prijs.
Belonen en bestraffen zijn de gereedschappen van de ge-economiseerde samenleving. Wat nut het mij dat ik doe wat u wilt? Wie vraagt moet betalen. Goed gedrag; als u er een prijsje op plakt wordt het handel.
De moraal van het verhaal? Met meer regels en handhaving gaan we onze wereld niet redden. Wel met het aanmoedigen van mensen op hun wil (en skill) om het goede te doen. Professor Barry Schwartz (“The Paradox of Choice”) hield er vrijdag een inspirerende lezing over aan de Universiteit van Utrecht. Zijn nieuwe boek is onderweg: “Practical Wisdom”.

Verkeren

wimaalbers — Mon, 11 Jan 2010 10:58:57 +0000

Wat de majesteit er van vindt is voor haar rekening. Maar de techniek en de middelen de schuld geven is natuurlijk het paard achter de wagen. De discussie moet gaan over de omgangsvormen in het openbare domein. Gedrag op internet is slechts een afspiegeling van gedrag op straat, aan de balie, in het lokaal, in de file, op het veld en op de afdeling. En afstandelijkheid en anonimiteit zijn overal.
Het internet is een wonder-middel. Het helpt mensen bij elkaar te brengen - virtueel én fysiek - als niets tevoren. Maar zoals elk gereedschap; in de handen van wie onbezonnen en onbekwaam is wordt het een wapen. Dat gold ook al voor het buskruit en de klauwhamer.
Verkeren op het internet is goedkoop en komt zonder gebruiksaanwijzing. We zullen het elkaar opnieuw moeten leren. Omgaan met de ander, zowel mét als zonder non-verbale ondersteuning. Maar vooral omgaan met onszelf, met onze gedachten, onze gevoelens en onze impulsen, voordat we op de zend-knop drukken. Laten we van ons virtuele verkeren één grote Nationale Workshop maken van een jaar of wat, met veel good practise en met liefdevolle feedback. Het echte leven wordt er ook leuker van.

Feiten

wimaalbers — Wed, 06 Jan 2010 10:13:17 +0000

U heeft de vaart er al weer goed in? Agenda en hoofd vol van met ideeën, plannen en verplichtingen? Beetpakken, vaart maken, doen, doen, doen. Wel lekker toch, na die slome periode van eind december? Of bevielen ze u eigenlijk ook wel, die luie lege langzame dagen? Zo relaxt zo u zich wel meer willen voelen? Het is aan u hoor, hoe u het jaar doorkomt.
We maken onszelf wijs dat…., nee we maken onszelf gek. Het tempo waarin we de dingen doen is niet goed. Niet voor veel zaken en niet voor de meeste mensen. De techniek kunnen we al lang niet meer bijhouden. Maar we blijven het proberen. Tot schande en schade, op een dag.
Vertraag, haak los, schakel terug en laat nog even liggen. Haal eens diep adem en doe nog even niks. Haal iets te drinken en loop daarbij langzamer dan u gewend bent. Ga zitten en kijk even uit het raam. Kijk om u heen en vraag u af wat er nu en hier echt belangrijk is. En als u zo ver bent….ga daar iets mee doen en neem er ruim de tijd voor. Langzaam geeft aandacht en aandacht doet wonderen.
Wie de hele tijd de muziek voor wil blijven moet voordurend achterom kijken. Achter feiten aan loopt veel lekkerder.

Cirkels

wimaalbers — Tue, 24 Nov 2009 00:04:47 +0000

Theorietje. De cirkels van Stephen Covey (betrokkenheid vs invloed) zijn nuttige instrumenten van zelfmanagement. Maar er ontbreekt er eentje. Die van onverschilligheid.
Goed om hem toch in beeld te hebben, die cirkel van laat me koud, doet me niks en geen interesse. Hij is de grootste van de drie en omvat al die dingen waar je geen aandacht aan wilt besteden, laat staan invloed op hebben. �
Bewust zijn van die cirkel van onverschilligheid is een antwoord op het dagelijkse bombardement van informatie. Want er is een uitdijende wereld van afleiding, bereikbaar in één twee kliks. Voor je het weet voel je weer iets van betrokkenheid zonder macht.
Zet uit, laat gaan en vermijd; scherm jezelf een beetje af. Laat je cirkel van macht-loze betrokkenheid niet infecteren. Onverschilligheid kent zijn tijd.

Last things first

wimaalbers — Thu, 10 Sep 2009 07:07:27 +0000

Goedemorgen. Goed begonnen vandaag? Lijstje gemaakt en eerste telefoontjes gedaan? Mooi, dan drinken we even een kop koffie samen. Nu we het er toch over hebben, wat staat er op dat lijstje? Belangrijke dingen? Dringende zaken? Wat staat bovenaan en wat nog meer? En wat is het waar u vandaag waarschijnlijk toch niet aan toe komt? Dat laatste, diep in uw hart, wat denkt u?
Misschien bent u wel helemaal in Covey. Ook belangrijke en niet-dringende zaken bovenaan; u laat zich niet alleen maar door urgentie sturen. Mooi.
Er is nog een andere manier van lijstjes maken. Zet eens datgene bovenaan waar u het meest tegen opziet. En doe dat als eerste, als u zo de koffie op hebt zo. Goeie kans dat het uw eerdere lijstje op zijn kop zet, letterlijk.

Oogkleppen

wimaalbers — Wed, 29 Jul 2009 08:44:38 +0000

Het gesprek duurde al een uur en ging over de markt, de medewerkers, de regelgeving, de kostprijzen en de concurrentie. Het zat allemaal niet mee en daarom was het tijd voor hulp van buiten. De problemen waren groot (sorry, de uitdagingen) en er werd veel van me verwacht. Ik mocht, nee moest maar aangeven hoe nu verder.
Ik heb gelijk maar gezegd dat het hopeloos was. Dat ik niet verwachtte dat het zou verbeteren. Omdat de omstandigheden niet opeens zouden omslaan. Maar dat er misschien een heel klein lichtpuntje te vinden was, maar alleen voor wie oogkleppen wilde opzetten.
Verandering heeft lak aan omstandigheden. Omstandigheden zullen er altijd zijn; eigengereid en onvoorspelbaar, soms prettig, maar net zo vaak hinderlijk. Verandering maakt zich er niet meer druk over, want heeft wel wat beters te doen. Verandering is oogkleppen op, ver vooruit kijken en één stap tegelijk zetten. Zelf.

Dik hout

wimaalbers — Thu, 29 Jan 2009 08:19:04 +0000

Vorderingen, stapjes, voortgang, de goede weg. Het is het vocabulaire van de manager-politicus. Hij ziets iet bewegen, maar anderen kunnen het best anders zien. Ze hoeven het niet met hem eens te zijn. Hij loopt op zijn tenen en hij houdt de boel aan de gang. Stukje bij beetje komen we er wel.
Beweegt het nou wel of beweegt het nou niet? Je kunt er uren over praten. Dat is ook de valkuil van de manager-politicus. Voor je het weet is er weer een jaar voorbij.
Om écht iets te veranderen moet het soms meer van dik hout. Geen vordering, maar omslag, geen stapjes maar sprong. Doorbraak, breuklijn, aardverschuiving, donderslag. Het vocabulaire van de manager-veranderaar is bepaald geen zeeklimaat.