BewegingindeZaak » veranderen

2 Dingen die je beter niet kunt doen

wimaalbers — Thu, 29 Dec 2011 07:42:41 +0000

Heel wat jaren heb ik een abonnement gehad bij het CJIB. De bonnenschrijvers in Leeuwarden hadden een goede aan me. Niet dat ik soms veel te hard reed, maar wel dat ik vaak nét boven de maximumsnelheid zat. Bij iedere bekeuring van 27 euro nam ik me nog sterker voor om niét meer te hard te rijden. Op den duur dacht ik overal camera’s te zien. Behalve op de plekken waar ze echt stonden. De bonnen werden bundels.
Inmiddels heb ik geleerd dat het zo werkt. Dat je krijgt wat je verdient, met je energie in de verkeerde dingen. Dat je beter niet moet proberen om niet aan roze olifanten kunt denken, niet aan niet roken, aan niet snacken en niet te laat naar bed gaan. Eigenlijk alle nieten zijn taboe, zoals minder afwijzingen van klanten, geen mislukte presentaties, nooit meer gemiste afspraken en niet gehaalde targets.
Met negatieve doelen of voornemens werk je jezelf tegen. Vertaal wat je wilt in een positieve uitkomst of resultaat en het gaat opeens makkelijker. Vanaf de dag dat ik besloot dat ik relaxt wilde autorijden en arriveren heb ik bijna geen bon meer gekregen. Er gaat een wereld voor je open als je voor het eerst van een niet een wél maakt. Het eerste ding is: concentreer je op positieve resultaten. Het tweede is; lees alleen blogs met positief geformuleerde koppen.

Start klein en stop groots

wimaalbers — Thu, 05 May 2011 06:57:42 +0000

Alle begin is moeilijk, om nog maar te zwijgen van alle einde. Wie terugkijkt op succesvolle verandering komt onvermijdelijk uit bij kop of staart. De bepalende momenten zijn altijd die van de drempel oversteken of van de knop omdraaien. Alles er tussenin is goed te doen, maar de eerste stap en de laatste snik; ze blijven lastig.
Daarom hier een twee-in-een-tip; een voor wie moeite heeft met starten plus een voor wie stoppen lastig vindt. “Start klein en stop groots”. Alle begin wordt makkelijker naarmate je het kleiner maakt, hoe kleiner hoe beter. Breng je beginnen terug tot het opstaan uit je stoel, het open doen van een deur, het schrijven van één woord, het oppakken van de hoorn. Daarna is alles makkelijker, maar kom in beweging, het eerste hele kleine beetje.
“Start klein en stop groots.” Heel anders is het met stoppen. Dat lukt alleen met een grote knal. Zo simpel is het. Een beetje stoppen is niet stoppen, wat we onszelf ook wijs maken. Een beetje stoppen is comfortabel, maar een gebed zonder einde. Na het einde is er niets meer, of het was het eind niet. Stop rigoureus of stop niet.
Succesvolle verandering is altijd een combinatie van ergens mee stoppen en met iets beginnen. Het is niet óf maar én.

Waarover mogen we het niét hebben?

wimaalbers — Tue, 19 Apr 2011 05:13:49 +0000

We lopen niet te koop met onze mislukkingen. Niet privé en niet zakelijk, we praten niet graag over wat er ooit misging. Dat is begrijpelijk, als we onszelf een beetje leuk willen wegzetten. Aantrekkelijk en deskundig overkomen, dat is wat we beogen met onze verhalen en verhaaltjes. Hier een beetje oppoetsen en daar wat dingen wegmoffelen. Praten over waar we goed in zijn en de rest verdringen we liever.
Ons geheugen lijdt aan slijtage en dat is maar goed ook. We zouden nooit leren fietsen als we het vallen niet zouden kunnen vergeten. Vrijwel alle grootse prestaties worden voorafgegaan door ontelbare mislukte pogingen. Maar daar heeft niemand het meer over. We zijn zo goed in wat we doen, doordat we zo vaak op ons gezicht gevallen zijn. Maar dat was toen. We hebben het er niet meer over. Want nu is alles anders. Nu gebeurt ons dat niet meer.
Een organisatie écht leren kennen? Sla dan de mooie praatjes maar over. Vraag naar de mislukkingen, de pijn, het falen en de schaamte. Waarover praten we hier liever niet en wat zijn de verboden woorden. Wat heeft dat met u gedaan, wat heeft u ervan geleerd en hoe beïnvloedt dat de keuzes die nu worden gemaakt. Kijk, dat maakt dingen stukken duidelijker.

Last things first

wimaalbers — Fri, 08 Apr 2011 06:07:27 +0000

Goedemorgen. Goed begonnen vandaag? Lijstje gemaakt en eerste telefoontjes gedaan? Mooi, dan drinken we even een kop koffie samen. Nu we het er toch over hebben, wat staat er op dat lijstje? Belangrijke dingen? Dringende zaken? Wat staat bovenaan en wat nog meer? En wat is het waar u vandaag waarschijnlijk toch niet aan toe komt? Dat laatste, diep in uw hart, wat denkt u?
Misschien bent u wel helemaal in Covey. Niet de dringende, maar de belangrijke zaken bovenaan; u laat zich niet meer (alleen maar) door urgentie sturen. Mooi.
Er is nog een andere manier van lijstjes maken. Zet eens datgene bovenaan waar u het meest tegen opziet. En doe dat als eerste, als u zo de koffie op hebt zo. Goeie kans dat het uw eerdere lijstje op zijn kop zet, letterlijk.

Het nut van overbodigheid

wimaalbers — Mon, 14 Mar 2011 08:39:34 +0000

Ooit kreeg ik een stevige ruzie met mijn baas. Bij de presentatie van de jaarplannen had ik het als mijn doel geformuleerd om mezelf, mijn functie en mijn afdeling overbodig te maken. “Je hebt veel vrijheid gekregen Wim, maar daarvoor heb ik je niet aangenomen”, was het boze commentaar van mijn CEO. Met een ingelast wandelgesprek lukte het ons om weer met elkaar op één lijn te komen.
Er zijn tenminste drie argumenten voor het overbodig maken van jezelf. Het eerste lijkt nogal egocentrisch; wie zichzelf overbodig maakt komt niet meer om in het werk. Lekker natuurlijk, maar ook voor je medewerkers, die graag wat vaker van je aandacht zouden willen profiteren. Het tweede argument gaat ook over hen. Ze kunnen alleen groeien door de dingen zelfstandig te gaan doen. Misschien wel de moeilijkere dingen. Mits jij die niét meer doet natuurlijk. En het derde argument is helemaal voor jouzelf en de zaak. Overbodig is handen vrij. Klaar om weer iets nieuws aan te pakken. Als je dat wilt, tenminste.
Mijn indruk is dat teveel managers druk zijn met hun overbodigheid voorkomen. Jammer.

Troost bij tegenwerking

wimaalbers — Thu, 24 Feb 2011 06:17:53 +0000

Men werkt je tegen? Mooi. Dat is het lot van mensen die iets ondernemen, iets voor hebben, iets aanpakken of willen veranderen. Werkt men je niet tegen, dan is er waarschijnlijk weinig waar men zich over opwindt. Dan verandert er vast niet veel. Veilig.
Je krijgt oppositie? Mooi. Oppositie bewijst dat ze iets voelen bij wat je doet. Dat je niet in de koude kleren gaat zitten, dat je iets losmaakt. Maar als je dat doet, dan moet je wel tegen gedoe kunnen. Gedoe, geblaas en geneuzel.
Oppositie houdt van gedoe. Van theater en toestanden, over van alles en nog wat, behalve over de kern van de zaak. Vooral als de kern haar eigen functioneren is. Laat je daardoor niet afleiden. Benoem de kern keer op keer. Blijf bij jezelf.
Oppositie houdt van geblaas. Van zichzelf groot maken en er van alles en iedereen bij halen. Zo lijkt ze vaak groter dan ze in werkelijkheid is. Luister niet allen naar de toeteraars, maar ook naar wie maar een beetje meeblazen. Hoor de nuances en gebruik ze.
Oppositie houdt van geneuzel. Van de nadruk leggen op bijzaken, details en restpunten. Losse eindjes bij gebrek aan een éigen rode draad. Focus op je visie en op je resultaat en op het grotere geheel. Vertel dat ene verhaal voortdurend.
En dan is er tenslotte nog oppositie met een punt. Oppositie die je ogen opent voor je blinde vlek en je dode hoek. Doe er iets mee en ze worden je bondgenoten.

Laat die verandering maar zitten (column)

wimaalbers — Thu, 27 Jan 2011 09:17:05 +0000

Zes strategiën voor een échte doorbraak
Als er één woord is dat lijdt aan verwatering, dan is het wel verandering. Je kunt geen bestuurskamer betreden, of het gaat over het veranderingsproces “waar we midden in zitten”. De winst, de markt, de cultuur, de communicatie, het moet altijd anders. Daadkrachtiger worden en sneller en alerter en slanker en flexibeler…. Als je niet oppast wordt veranderen even vertrouwd als ademhalen. Maar wat te doen als gewoon doorgaan met ademhalen onvoldoende is? Hoe forceer je een echte doorbraak? Lees hier verder…..

Wie repareert úw fouten?

admin — Fri, 17 Dec 2010 06:31:30 +0000

Hij had er zijn handen vol aan. Zeg maar gerust een dagtaak. Aan het repareren van kozijnen, brandnieuwe kozijnen om precies te zijn. Hij repareerde al jaren kozijnen die zo uit de fabriek kwamen. Want daarna ging het fout. Al voordat ze gemonteerd waren, hadden ze allemaal schade van transport en bouwplaats, die kozijnen. Hij vond dat eigenlijk te gek voor woorden. Maar toch ook weer niet. Want hij had er een job aan en vakantiegeld en pensioenopbouw en een autootje van de zaak en een manager en….
Het is overal en ik noem het geïnstitutionaliseerd falen. Toegestaan tekortschieten dat tot bedrijfsonderdeel is verheven. Voor je het weet heb je callcenters vol met mensen die niks anders doen. Die repareren wat niet kapot had hoeven zijn. Hele delen van de bouwsector drijven er op. Maar wat dacht u van dienstenleveranciers, zorgaanbieders, hulpverleningsinstanties en overheden?
Falen en fouten moet je koesteren. Nergens kun je zo van leren en verbeteren. Maar je eigen falen zo organiseren dat je er nieuwe afdelingen, managers en protocollen voor nodig hebt is niet leren maar accepteren. En van een ding kun je dan zeker zijn: Die probleemoplossers gaan weer hele nieuwe eigen fouten maken.

De belangrijkste keuze van het jaar

wimaalbers — Wed, 26 May 2010 03:57:05 +0000

Het is als links of rechts, als wel of niet. Het is een keuze en wel een heel belangrijke. Laat je jezelf zien of blijf je achter je rookgordijn? Wat je kiest is bepalend voor de rest van je doen, van je dag en van je leven. Een beetje van beide kan ook. Maar dan moet je telkens opnieuw een afweging maken. Kies liever voorgoed.
De oude tijd is nog overal. Die van het ophouden, het afschermen, van dingen onbereikbaar maken en voor jezelf houden. Organisaties zijn er groot mee geworden, inclusief intellectueel eigendom, call centers, toegangspoortjes en concurrentiebedingen. Maar een nieuwe tijd is nakende; transparant, toegankelijk, meegaand en uitwisselend. Social media gaan voor het kantelpunt zorgen. Een mindshift veroorzaakt door technologie.
De toekomst is aan de nieuwe tijd en die van de oude hebben er geen vaak goed woord voor over. Wat zich uit als afkeuring en misprijzen, kan vrees zijn om zichzelf écht zich te laten zien. Huiver om te moeten delen ook. Of is het angst voor ontmaskering?

Gedrag als handelswaar

wimaalbers — Mon, 15 Feb 2010 10:15:00 +0000

Gedrag is te koop. Als we iemand voor ons karretje willen spannen, dan is geld een probaat middel om te bereiken wat we willen. Worst en stok, premies en boetes. Overheden en organisaties, ouders en instellingen, allemaal maken we gebruik van het mechanisme. Met de juiste beloning of bestraffing doet iedereen precies wat we willen. Toch? Was het maar zo eenvoudig.
Onderzoek bevestigt keer op keer wat iedereen weet. Boetes en premies resulteren maar deels in goed gedrag. Er zijn veel voorbeelden waar het juist tegengesteld is. Na de introductie van sancties nam het ongewenste gedrag alleen maar toe. Wat bleek? De straf werd geïnterpreteerd als een acceptabele kostprijs van een overtreding. En omgekeerd: de beloning voor gedragsverandering als een te lage prijs.
Belonen en bestraffen zijn de gereedschappen van de ge-economiseerde samenleving. Wat nut het mij dat ik doe wat u wilt? Wie vraagt moet betalen. Goed gedrag; als u er een prijsje op plakt wordt het handel.
De moraal van het verhaal? Met meer regels en handhaving gaan we onze wereld niet redden. Wel met het aanmoedigen van mensen op hun wil (en skill) om het goede te doen. Professor Barry Schwartz (“The Paradox of Choice”) hield er vrijdag een inspirerende lezing over aan de Universiteit van Utrecht. Zijn nieuwe boek is onderweg: “Practical Wisdom”.