BewegingindeZaak » organiseren

Gek worden van Goes

wimaalbers — Sat, 28 Jan 2012 13:00:06 +0000

Je zult maar bekeurd worden in Goes. Door een BOA die een taxi met jouw kenteken tegen het verkeer in zag rijden. Een taxi van de firma Van Beek met blauwe nummerplaten. Alleen: je bent nog nooit in Goes geweest en je auto is geen taxi (je bent zelfstandig kapster in Veenendaal) en je heet niet Van Beek. Daar komt bij: je auto heeft gewone gele platen. Honderd euro kost die grap en daar komt elke maand 6 euro bij.
Je krijgt warempel die bijzondere opsporingsambtenaar aan de telefoon. Die weet alles nog precies, behalve de naam van het taxibedrijf. Om eerlijk te zijn. Verder heeft hij geen boodschap aan je. Honderdzes euro inmiddels.
Je kunt maar beter betalen. Want als je het laat voorkomen kan het hard oplopen. Of je moet zelf naar Middelburg. Op een werkdag. Of rechtsbijstand inschakelen; de kosten, de papierwinkel… Wat is wijsheid? Betalen?

We maken elkaar gek. Met systemen, protocollen en procedures waarin geen plek meer is voor menselijk denken en handelen. Met regels waarachter we ons verschuilen. Om geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen voor een beetje menselijkheid. Het nieuwste boek van professor Barry Schwarz heet Practical Wisdom en herdefinieert wijsheid als de wil en de vaardigheid van het individu om het goede te doen. Wijsheid als in het afwijken van de regel, als dat menselijk en wenselijk is. Ik hoop dat het boek ook in Zeeland te krijgen is.

De tien belangrijkste woorden in je offerte

wimaalbers — Wed, 25 Jan 2012 07:04:59 +0000

Als je dan toch aantekeningen maakt, schrijf dan in ieder geval de belángrijke dingen op. Geen vellen met volzinnen, maar informatie die je helpt om betere offertes te maken. Zoals de troetelwoordjes van de klant. Je moet er goed voor luisteren, maar ze zijn er altijd, woorden die de klant lekker vindt. Bijzondere woorden, die hij meer dan eens gebruikt om het aan je uit te leggen. Een stuk of tien heb je nodig voor je aanbieding. Je maakt er de betere aansluiting mee.
Zelf schrijf ik weinig in zo’n gesprek. Het meeste onthoud ik wel een uurtje. Vastleggen doe ik in de spraakrecorder in de auto. Heel efficiënt; ik mis zelden iets en ik heb het altijd bij me. Als ik al iets opschrijf zijn het de troetelwoordjes die ik opvang. Vaak geef ik ze ook direct terug aan de klant, om te testen hoe lekker hij ze écht vindt. Verder luister ik vooral. Ook met mijn ogen.
“Snelkookpaneffect”, ”leergretigheid”, “feilloos”, “boardroomaanpak”, “bijslijpen”, “calimerogedrag”, zomaar een paar troetelwoordjes uit gespreksnotities van twee jaar terug. Zorg wel dat je weet wat er precies mee bedoeld wordt, maar vervang ze niet door je eigen jargon. Want dat is het recept voor een verlíezende offerte. Tien troetelwoordjes maar. Goed luisteren, koesteren en ze teruggeven. Je maakt er een “lekkere” offerte mee.

De kunst van wachten

wimaalbers — Fri, 20 Jan 2012 06:41:31 +0000

Overwinningen op jezelf hoeven niet altijd groots en meeslepend te zijn. Je voert natuurlijk wel eens een veldslag van binnen, maar het gedoe met de dagelijkse dingen is vaak net zo spannend. Neem nou het verschijnsel van de wachtrij. Bij de pomp, bij de bakker, aan de telefoon, het loket, het stoplicht, vul maar in.
We worden er steeds slechter in; in wachten. We hebben elkaar wijs gemaakt, dat alles altijd onmiddellijk voor iedereen beschikbaar moet zijn. Niet zo raar dat we gek worden van ergernis, als blijkt dat het zo niet werkt. En gek worden is er in veel variaties. Je kent je eigen repertoire wel zo’n beetje.
Terwijl je naar wachten ook anders kunt kijken. Even moeten wachten kun je ook zien als een waarschuwing van de werkelijkheid. Een corrigerende en liefdevolle tik vanuit het heelal, die je terug op je plaats zet, met je voeten op aarde. “Wie ben jij nou helemaal, dat je….?”
En als het echt lang duurt? Misschien heb je dat lesje dan wel even extra nodig.
Laat je wachttijd geen strijd zijn, geen verloren tijd. Gebruik ze om iets te doen waar je anders misschien helemaal niet aan toe zou komen. Val stil, ontspan, kijk terug, blik vooruit, denk na. Zie wachttijd als een cadeau. Pak het uit.

Maak je vlekken of sporen?

wimaalbers — Mon, 16 Jan 2012 06:34:05 +0000

Pas op, want je geeft af. Meer dan je denkt en het gaat er niet makkelijk uit. Hardnekkige sporen laat je na, ook als je zelf misschien denkt van niet. Anderen zien het beter dan jijzelf, dus wees je bewust van wat je aanraakt en hoe en waarmee. Je bent ó zo besmettelijk, als leider.
Gedrag draagt nogal over, vooral het gedrag van mensen die leiding geven. Er wordt naar ze gekeken en ze worden afgekeken, bij alles wat ze doen. In het gunstige geval doen mensen je na omdat ze je professionaliteit herkennen. Hoe jij de dingen doet en voor elkaar krijgt; dat willen ze ook leren. Je verspreid je kundigheid. Prachtig.
Mensen kunnen je ook nadoen, omdat ze je gunstig willen stemmen. Ze willen iets bij je bereiken door op je te lijken. Mits je maar de verschillende motieven onderkent, druk je nog steeds je stempel.
Weet wat je doet, want je geeft af bij alles. Wat wil je achterlaten? Wat moet onuitwisbaar zijn? Vlekken of sporen?

Die hele focus op focus heeft zijn beste tijd gehad

wimaalbers — Tue, 10 Jan 2012 08:06:38 +0000

Van het een komt het ander. Zo las ik zojuist een krantencolumn en zit ik nu dit stukje te schrijven. Over “focus” en waarom dat iets is, dat we nooit meer moeten willen.
Dat is wel even schrikken. Een scherpe focus is toch de heilige graal van het ondernemerschap? De laatste 20 jaar is er in strategie en marketing geen woord zo dominant geweest als focus, focus, focus. Bedrijven en individuen werden en worden tot treurens toe aangespoord om te kiezen, kiezen, kiezen. Met hyperspecialisatie als uitkomst. Ik doe er zelf vrolijk aan mee, met snel kieskeurig worden en jouw vierkante meter.
Toch raakt J.P. Geelen in zijn vermakelijke column een gevoelige snaar. Is het niet een terechte kritische noot? Hij valt over het woord en ik denk na over het gebruik. Zijn we niet een beetje doorgeschoten met al die focus? Hebben we onszelf niet teveel verdund?
Ik heb het antwoord niet paraat. Zit misschien wel te vast in de focus-doctrine. Tegelijk herken ik bij mezelf (én bij mensen waarmee ik regelmatig samenwerk) de behoefte aan verbreding in plaats van versmalling. Aan diversiteit in plaats van monotonie. Tegen de stroom en de rationale in een veelheid van verschillende dingen willen doen. En in de meeste van die dingen nog goed zijn ook. Lekker en goed, alleen soms wat lastig om uit te leggen. “Wat doe je nou eigenlijk Wim?” “Tsja, heb je even de tijd?”
Maar er is hoop, en Geelen krijgt misschien wel gelijk. De omstandigheden zijn er niet meer naar, dat bedrijven voor elk wissewasje een andere specialist in huis halen. Wat organisaties nodig hebben zijn mensen met een stevig ervaringsfundament en een grote gereedschapkist. Generalisten die twaalf dingen tegelijk kunnen en net zo makkelijk achterstevoren, als de situatie daar morgen om vraagt. De toekomst is aan de alleskunners, mensen die geen focus (sorry) nodig hebben om te weten waar ze mee bezig zijn. Dat denk ik op zomaar een dinsdagmorgen. Of zit ik er naast? Wat denk jij?

Zet jezelf een doel om van te huiveren

wimaalbers — Mon, 09 Jan 2012 09:10:01 +0000

Ben je er al uit? Met jezelf of met je baas. Over wat er aan het eind van het jaar op de bon moet staan, in de boeken, op je conto. De praktijk leert dat het niet zonder gesteggel gaat, het afspraken maken over de jaarlijkse doelstellingen. Hoe beter SMART, des te meer gedoe vaak. Ofwel je bent onder morren akkoord gegaan. Of waren jullie het snel eens, over wat haalbaar moet zijn. Geen van beiden is goed voor de zaak. Haal je doelen nog eens uit je bureaulade, nu ze nog vers zijn.

De beste test voor je doelstelling is de verdubbeltoets. Doe maar eens: keer twee punt nul en laat de uitkomst even op je inwerken. Onrealistisch waarschijnlijk, de uitkomst die je ziet, maar stel het je even voor. Wat zou er moeten gebeuren voor…? Wat zou je moeten doen om….? De kern van de verdubbeltoets: Het onvoorstelbare in beeld brengen, met de harde consequenties.
Als dát de doelstelling is, dan is er geen dag meer te verliezen. Dan is het knopen doorhakken, in beweging komen, je nek uitsteken en voluit gaan. Dan moet het anders, slimmer, gedurfder en ondernemender. Dingen doen die niemand van je verwacht had.
De realiteit is dat je een onwerkelijke doelstelling nodig hebt.

Time management top tip voor 2012

wimaalbers — Wed, 04 Jan 2012 08:54:00 +0000

Het kost je zomaar stukken van dagen. Als je niet een beetje oppast kan lifehacking een tijdverslindende hobby worden. Al die apps, accounts en accessoires moet je maar weer ontdekken, installeren en beheren. Van druk naar drug?
Dat zie je wel vaker; je schiet door in de oplossing en voor je het weet heb je er een nieuw probleem bij. (Of het oude, maar in een nieuwe verpakking). In het opvolgen van al die time-management-tips kan behoorlijk tijd gaan zitten.
Het medicijn kan de kwaal worden en daar heb ik het niet zo op. Daarom vandaag één tip waarmee je wonderen kunt doen voor je tijd en je agenda. Begin telkens weer met het moeilijkste. Elke dag weer, elk project, elke bespreking. Agendeer dat wat je het lastigste vindt als eerste. Het moet gebeuren, gedaan of gezegd worden en we hebben de neiging om het voor ons uit te schuiven. Niet doen, want het is een last voor de dag en als je niet oplet valt het over de rand. Dan neem je het weer mee, naar morgen en naar huis.
Agendeer, benoem en doe de lastige dingen eerst. Dat geeft lucht aan de dag.

Het gebeurt toch

admin — Wed, 28 Dec 2011 06:44:24 +0000

Er zijn geen dingen die niet mogen gebeuren. Klanten lopen weg, machines gaan kapot, medewerkers zeggen op en gebouwen branden af. Het gebeurt. We binden onze klanten, kopen onderhoudsgaranties, knuffelen onze werknemers drie keer per dag en verzekeren alles dat vast zit. Maar het gebeurt toch, wat je er ook tegen bedenkt. En anders gebeurt er wel iets anders. Ook het hele erge gebeurt onvermijdelijk, dat van pijn, verlies en verdriet.
Je kunt je doen en laten laten beheersen door dat wat niet mag gebeuren en je zult teleurgesteld worden. Veiligheid en vrede zijn het nastreven buitengewoon waard, juist omdat niemand in staat is er garantie op te geven. Daar mee kunnen leven lijkt me ook vrede.

Braafheid als voorspeller van succes

wimaalbers — Wed, 30 Nov 2011 05:59:22 +0000

Onderzoek uit de hoek van de psychologie. (Heeft niks van doen met vlees of agressie, maar reken me er niet op af als het uit de duim blijkt). De uitkomst is dat van de “big five” voorspellers-van-succes introverte eigenschappen als motivatie en zelfdiscipline minstens zo belangrijk zijn als openheid en extravertie. Onderzoeker Kappe pleit dan ook voor meer aandacht voor “consciëntieusheid” bij de selectie van kandidaten voor banen of studieplekken.
Zoals met veel onderzoek; we wisten het eigenlijk wel. Op de lagere school waren vlijt en gedrag al belangrijke rapportcijfers. Alles minder dan een acht vonden je ouders zorgelijk. Maar tegelijk: met een negen werd je niet populair onder je vriendjes. Braafheid was geen aanbeveling op het schoolplein. Uitbundigheid en durf, dáármee werd je populair. Dat zeventje voor vlijt nam je wel voor lief.
Met deugdzaamheid en discipline val je niet echt op. Jezelf uitdagende doelen te stellen en daar vervolgens met plichtsbesef en vasthoudendheid aan werken? Klinkt als langdradig, onopvallend en naar binnen gericht. Niet sexy, zoals netwerken, socializen en workshoppen. Minder bubbels ook. Maar wel effectief. Zegt de wetenschap.
Vraag aan mezelf: ben ik wel braaf genoeg?

Nationale Draagvlakdag

wimaalbers — Fri, 25 Nov 2011 06:05:26 +0000

Vandaag is Nationale Draagvlakdag. Overal in Nederland wordt extra aandacht besteed aan het scheppen, vinden, verbreden en verstevigen van draagvlak. In vergaderzalen en wandelgangen, bij koffieautomaten en postvakken, zelfs bij de handoekdispensers en in de fietsenstallingen; iedereen is vandaag gefocust op draagvlak. Mooi, als we zo’n dag eens met z’n allen bezig zijn met hetzelfde.
Het is natuurlijk allemaal in het teken van de Landelijke Week van het Draagvlak. Het bleek helemaal niet moeilijk, om brede steun te verwerven voor dit initiatief. Overheden en bedrijven hebben de handen ineen geslagen om er een succes van te maken. De ideeën kwamen van alle kanten, om over de fondsen nog maar te zwijgen. Met zoveel support zal het draagvlak in Nederland snel vaste voet aan de grond krijgen.
Tenslotte wil de Landelijke Stichting voor Draagvlak (LSD) graag een oproep doen aan al haar contribuanten. Er is inmiddels zoveel draagvlak verzameld dat er ruimte is voor nieuwe initiatieven. Ideetjes en plannetjes zijn ruim voorhanden, maar in de categorieën visie en uitvoering is de spoeling nog dun. Vraagt u zich eens af: waaraan wil ik dat mijn draagvlak wordt besteed?