» organiseren

Waarom delegeren lastig is

wimaalbers — Wed, 08 Sep 2010 06:50:28 +0000

Delegeren is niet moeilijk. Welnee, niets is makkelijker. Doe jij die klus even, de vaat, dat rapport, de voortent, die afdeling, het schilderwerk, de hapjes. Zo gezegd, zo gedaan, toch? Waarom klagen jullie dan allemaal zo? Hoezo last met delegeren?
Delegeren is het makkelijke deel van delegeren; afspreken wie het gaat doen. Zo ver komen we meestal wel, maar we vergeten dat er meer bij komt kijken. Wie is één, maar wat, hoe, wanneer en waarmee is al een heel ander verhaal. En wat dacht je van wat als het niet voor elkaar komt? Dat slaan we voor het gemak meestal maar over.
Bij delegeren komt meer kijken dan afspreken. Het begint met goed uitspreken wat jij wilt bereiken, vervolgens bespreken (dat wil zeggen dat ander er ook iets over zegt). Dan pas spreek je af wat, hoe, wanneer en nog een paar van die dingen. Anders wordt het wel heel lastig om elkaar er op aan te spreken, mocht het onverhoopt niet lukken.
Je hebt geen last met delegeren. Waar je last mee hebt is afschuiven.

Een mooie hersenschudding

wimaalbers — Mon, 06 Sep 2010 05:22:17 +0000

De evolutie maakt een sprongetje. Vandaag nog, dit decennium, in onze tijd van leven. We staan er bij en we kijken ernaar. Waar was jij toen de aap in ons rechtop ging lopen? En waar toen de “nieuwe tijd” aanbrak?
Lang is de natuur belangrijkste factor geweest in de ontwikkeling van de menselijk soort. IJstijden, aardbevingen en overstromingen, escalatie kwam altijd van buiten. Compleet nieuw is de invloed van de mens zelf op zijn evolutie, op zijn denken en bedenken. Industrialisatie, technologisering, informatisering; de laatste anderhalve eeuw is in de eeuwigheid misschien maar een rimpeling. Maar wel een rimpeling die voor opschudding zorgt.
Laat anderen het hebben over de invloed van fysieke consumptie op de ontwikkeling van onze soort. Die van het informatietijdperk is minstens zo groot. De grenzeloosheid van de mogelijkheden zorgt voor een opschudding van het menselijk brein. Onze hersens worden uitgedaagd om anders te gaan werken, om te overleven. Grijze massa gestimuleerd tot aanpassing. Hersenschudding.
Heb ik je geprikkeld? Lees dan “A whole new mind” van Daniel Pink. Een prachtig en praktisch vervolg op Daniel Goldman’s “Sociale Intelligentie”. Over een “nieuwe tijd” van “high concept”” en “high touch”. Holistischer, empatischer, symfonischer en conceptueler. En over hoe de mensheid alleen maar mooier wordt.
(Dat laatste is mijn eigen invulling.)

Het beweegredenenspel

wimaalbers — Thu, 02 Sep 2010 05:47:03 +0000

Met Joop moest ik voorzichtig zijn, want die had het thuis even lastig. En Karel hoefde voor het geld niet te werken en dus ook niet echt naar een training. Voor Elise en Suzie was de baan meer iets sociaals dan een carriëre. En als Pascal er halverwege mee zou stoppen, had het waarschijnlijk te maken met zijn zieke vader. Nee het was geen makkelijke groep die ik zou krijgen. “Maar als je een beetje leiding wilt geven, moet je wel weten wat je mensen bezig houdt.”
Control alt delete. Ik wiste alle informatie ter plekke en ging maar gewoon aan de slag.
Van de Tonnekreek meets Freud. Veel managers wentelen zich in de privé besognes van hun medewerkers. Ze neuzelen wat af over de drijfveren en motieven van hun mensen, voor zichzelf of met anderen. “Hij is er zo een, want zijn broer heeft dus zus. En da’s niks voor haar, met die toestand van toen.” Alles heeft raakvlakken met alles en weinig of niks dat zomaar kan. “Als je als baas niet weet wat er speelt, kun je niet voorspellen hoe iets gaat landen.” Uren van dagen tikken ze weg met speuren en psycholoogje spelen.
Waarom ze het doen? Het kan uit verveling zijn, uit bemoeizucht of kwaadaardigheid. Maar net zo goed bij gebrek aan doortastendheid. Voor hun beweegredenen moet je niet bij mij zijn. Als je het wilt weten: vraag het ze dan zelf.

Kun jij ook leven van je blog?

wimaalbers — Tue, 31 Aug 2010 05:20:33 +0000

Beter dat je deze blog niet leest. Dat je bezig bent met iets anders en er niet aan toe komt. Dat je denkt: morgen weer een dag en weer nieuwe blogs, maar nu heb ik betere dingen te doen. Beter trouwens ook, als je er morgen wéér geen tijd voor hebt.
Er zijn maar heel weinig mensen die kunnen leven van bloggen en twitteren. De rest van ons heeft een baan of bedrijf om de kost mee te verdienen. Een beetje goed bezig zijn kost dan al gauw een uur of acht tot tien op een dag. Dan schiet het bloggen en twitteren er wel eens bij in. Als het goed is.
Natuurlijk kun je bloggen en twitteren voor je werk. En je facebook bijhouden en je hyves en je rss-reader lezen en je favorieten met zakelijke tips en het nieuws en de beurs en…. Allemaal goed voor je werk, zolang je het maar buiten je werk doet.
Hoe belangrijk je blog ook is voor je werk, bloggen is niet je baan én niet je bedrijf. Bloggen is bij-zaak.

Op welk bord speel jij?

wimaalbers — Fri, 27 Aug 2010 07:09:00 +0000

Het maakt nogal uit. Of je gaat dammen of sjoelen. De stenen lijken zo op elkaar, dat een vergissing begrijpelijk is. Maar op het verkeerde bord spelen kan pijnlijke gevolgen hebben. Of een genante vertoning worden. Weet dus aan welk spel je deelneemt.
We zijn geneigd te denken het spel altijd hetzelfde is. Ons spel, op het bord dat we kennen en met onze regels. Dat is een vergissing. Jij denkt dat het spel Vriendschap heet, maar de ander speelt Gebruik. Heel vervelend als je daar te laat achter komt. Andere regels. Geldt ook voor de spelen Liefde en Bezit. Er zijn heel veel verschillende spelen.
In zaken is Groei een ander spel dan Winst en heeft het spel Omzet andere regels dan het spel Ego. De speelborden lijken bedriegelijk op elkaar, maar het gaat er echt heel anders aan toe. In de politiek heb je het ook; je denkt dat ze Landsbestuur spelen maar het is Macht. Natuurlijk kan er op meer borden tegelijk gespeeld worden. Maar het is zelden allemaal schaak.
Beter maar, dat je weet waar je aan meedoet. Praat over het bord en je regels. Doe dat van te voren, dat want het is lastig om er halverwege op terug te komen.

Wie tilt bij u de deken op?

wimaalbers — Tue, 17 Aug 2010 04:52:03 +0000

De missie was er in marmer uitgebeiteld en de beurskoers bibberde voorbij op een lichtkrant. De onwaarschijnlijke ontvangsthal deed zijn best om je nietig en onbetekenend te maken.
Vroeger liet ik me er makkelijk door imponeren, tegenwoordig maak ik er juist mijn werk van. Hoe groter het concern, des te kleiner ik mijn aanpak maak. Het Wij en Ons laat ik voor wat het is, we gaan direct naar het Jij en Ik. Niet de policy en positionering, maar de droom en de durf, het doen en het doorzetten. Dat worden vanzelf grote gesprekken, waarin de omgeving – hoe enorm ook – even een bijrol speelt.
Corporate identity kan een warme deken zijn, maar ook een deken die loodzwaar is en bewegen haast onmogelijk maakt. Het vervolgstadium is ademnood en bewusteloosheid. En van binnen of van buiten, elke organisatie heeft daarom dekenoptillers nodig. Mensen die er telkens weer onder kijken, om te zorgen dat het daar blijft leven en bewegen.

Welke helft van je tijd gooi jij weg?

wimaalbers — Thu, 12 Aug 2010 09:37:23 +0000

“Van elke euro besteed aan reclame is de helft weggegooid geld. We weten alleen niet welke helft.” Het is een gevleugelde uitspraak met een grote mate van waarschijnlijkheid. Zeker naar mate een organisatie groter is. Mijn inschatting ervan? Het gaat dan om de-helft-die-sowieso-niet-ter-discussie-staat, of de-helft-die-we-doen-uit-gewoonte, de-helft-die-een-hobby-is-van-de-baas of de-helft-die-onze-adviseurs-wél-begrijpen, of gewoon de helft-die-in-ieder-geval-veilig is. Het hoort nu eenmaal bij grote organisaties.
Voor een zelfstandige professional geldt in veel gevallen hetzelfde. De helft van de niet aan opdrachten bestede tijd draagt weinig tot niets bij aan het resultaat. Nu niet en later niet. Het verschil met een grote organisatie is, dat voor jou alles altijd ter discussie staat, dat jij niets uit gewoonte doet, dat jij zelf de baas bent, heel goed begrijpt wat je doet en je bewust bent van de valkuil van de veilige weg. Toch?
Dus gooi de knuppel eens in je eigen hoenderhok. Welke helft van je tijd kun jij jezelf direct besparen?

Maak me niet in de war

wimaalbers — Tue, 10 Aug 2010 11:44:56 +0000

Drie keer raden. Van wie kreeg ik een folder in de bus? Met aanbiedingen van laptops, speelgoed, waspoeder, behang en geluidsapparatuur. Met fietsen, printers, keukenapparaten en dekbedovertrekken. Nog een keer raden dan maar? Van de bouwmarkt.
Ik raak er een beetje van in de war. Van die identiteitscrisis in de consumentenhandel. Koffie bij de bakker, reizen bij de drogist, horloges bij de snackbar en ministeps bij de groenteboer. Wat het betekent? Dat het niet meer uitmaakt, wie het maakt of waar je het haalt. Marketing met vier nieuwe P’s: Partij, Prijs, Plek en Plat.
Het is liefdeloze daghandel, zonder ambacht, zonder vakmanschap en zonder trots. En je krijgt er de klanten mee die je verdient. Voor een dubbeltje op de eerste rang. Inpakken, wegwezen en alleen terugkomen in geval van klachten. Want service is toch gratis?
Kijk met die blik eens naar je eigen folder. Wat heb jij in de aanbieding, waar leur je mee, wat doe je misschien ook wel en wat kunnen ze verder nog bij je krijgen? Wees winkel van sinkel op je eigen glorievolle vierkante meter. Maar wordt geen met alle winden meewaaiend manusje van alles.

Denk, maar overdrijf het niet

wimaalbers — Fri, 06 Aug 2010 08:54:45 +0000

Even checken. Wat ben je op dit moment aan het doen? Ik bedoel zojuist, voor je deze blog las? En wat ga je doen als je er mee klaar bent? Eigenlijk maakt het me niet uit, als het maar één van de volgende drie dingen is: uitproberen, uitvoeren of uitbouwen.
Nadenken over je werk, je winkel en je wezen is nuttig op z’n tijd, maar je moet het niet overdrijven. Denken gaat vaak prima samen met doen en je hersens werken ook wel door als je er niet teveel bij stilstaat. Productiever is het om te doen, want zeg nou eerlijk, wat gebeurt er helemaal zónder?
Natuurlijk moet je doen met een doel. Je hebt daarover nagedacht en het moet wel ergens toe leiden. Dus één van drieën: ófwel je bent iets aan het uitproberen, ófwel je bekwaamt jezelf in de uitvoering ervan, óf je bent bezig het uit te bouwen tot iets groots. Een recept wordt niet vanzelf een restaurant (Brogan). Go go go.

Achterstevoren vergaderen

wimaalbers — Wed, 04 Aug 2010 07:34:50 +0000

Begin eens achteraan. Bij de notulen, de afspraken, de actielijst. Goeie opening om ze allemaal op het puntje van hun stoel te krijgen. Een beetje ongemakkelijk, op hun hoede, uit de comfortzone. Wat wordt dit dan voor een vergadering?
De doelijst voor de komende weken is meestal het einde van een lange zit. Er is veel gezegd, iedereen is aan de beurt geweest. Er is herhaald en onderstreept, onderzocht en gepresenteerd, uit- en tegengesproken, samengevat en geconcludeerd. De koffie is op en de tijd om, dus “doe nog even de actielijst”.
Draai het eens om. Begin er eens mee, met die actiepunten. Je zult verbaasd zijn hoe makkelijk het is om ze op papier te krijgen. Dwing mensen eens om een voorschot te nemen op de groepsbeslissingen. Om te voorspellen wat jullie gaan besluiten. Om te zeggen wat dat betekent en wat er dus moet gebeuren. En door wie en wanneer. Over acht van de tien punten zijn jullie het zo ook wel eens. Zonder gedraai en gedraal.
Besteed aan wat overblijft nog even een kwartiertje, twintig minuten. Al met al kun je binnen een half uur weer aan de slag.