» ondernemen

Waarom delegeren lastig is

wimaalbers — Wed, 08 Sep 2010 06:50:28 +0000

Delegeren is niet moeilijk. Welnee, niets is makkelijker. Doe jij die klus even, de vaat, dat rapport, de voortent, die afdeling, het schilderwerk, de hapjes. Zo gezegd, zo gedaan, toch? Waarom klagen jullie dan allemaal zo? Hoezo last met delegeren?
Delegeren is het makkelijke deel van delegeren; afspreken wie het gaat doen. Zo ver komen we meestal wel, maar we vergeten dat er meer bij komt kijken. Wie is één, maar wat, hoe, wanneer en waarmee is al een heel ander verhaal. En wat dacht je van wat als het niet voor elkaar komt? Dat slaan we voor het gemak meestal maar over.
Bij delegeren komt meer kijken dan afspreken. Het begint met goed uitspreken wat jij wilt bereiken, vervolgens bespreken (dat wil zeggen dat ander er ook iets over zegt). Dan pas spreek je af wat, hoe, wanneer en nog een paar van die dingen. Anders wordt het wel heel lastig om elkaar er op aan te spreken, mocht het onverhoopt niet lukken.
Je hebt geen last met delegeren. Waar je last mee hebt is afschuiven.

Kun jij ook leven van je blog?

wimaalbers — Tue, 31 Aug 2010 05:20:33 +0000

Beter dat je deze blog niet leest. Dat je bezig bent met iets anders en er niet aan toe komt. Dat je denkt: morgen weer een dag en weer nieuwe blogs, maar nu heb ik betere dingen te doen. Beter trouwens ook, als je er morgen wéér geen tijd voor hebt.
Er zijn maar heel weinig mensen die kunnen leven van bloggen en twitteren. De rest van ons heeft een baan of bedrijf om de kost mee te verdienen. Een beetje goed bezig zijn kost dan al gauw een uur of acht tot tien op een dag. Dan schiet het bloggen en twitteren er wel eens bij in. Als het goed is.
Natuurlijk kun je bloggen en twitteren voor je werk. En je facebook bijhouden en je hyves en je rss-reader lezen en je favorieten met zakelijke tips en het nieuws en de beurs en…. Allemaal goed voor je werk, zolang je het maar buiten je werk doet.
Hoe belangrijk je blog ook is voor je werk, bloggen is niet je baan én niet je bedrijf. Bloggen is bij-zaak.

Wie tilt bij u de deken op?

wimaalbers — Tue, 17 Aug 2010 04:52:03 +0000

De missie was er in marmer uitgebeiteld en de beurskoers bibberde voorbij op een lichtkrant. De onwaarschijnlijke ontvangsthal deed zijn best om je nietig en onbetekenend te maken.
Vroeger liet ik me er makkelijk door imponeren, tegenwoordig maak ik er juist mijn werk van. Hoe groter het concern, des te kleiner ik mijn aanpak maak. Het Wij en Ons laat ik voor wat het is, we gaan direct naar het Jij en Ik. Niet de policy en positionering, maar de droom en de durf, het doen en het doorzetten. Dat worden vanzelf grote gesprekken, waarin de omgeving – hoe enorm ook – even een bijrol speelt.
Corporate identity kan een warme deken zijn, maar ook een deken die loodzwaar is en bewegen haast onmogelijk maakt. Het vervolgstadium is ademnood en bewusteloosheid. En van binnen of van buiten, elke organisatie heeft daarom dekenoptillers nodig. Mensen die er telkens weer onder kijken, om te zorgen dat het daar blijft leven en bewegen.

Overwin je plankenkoorts

wimaalbers — Mon, 16 Aug 2010 07:22:27 +0000

Ze laten je er brengen tot je een ons weegt. En voor je gevoel krijg je er ook veel voor terug. Aandacht, waardering, bevestiging, ze hebben je er hoog zitten. Daarom ga je er ook zo graag telkens weer naar toe, naar je wekelijkse tafel, maandelijkse club, zakelijke netwerk. Het gevoel krijgen dat je goed bezig bent. Lekker vertrouwd, met je vaste zakenvrienden. Veilig.
Maar of je er nou écht zoveel mee opschiet? Wees eens eerlijk. Welke oorlog ga je met ze winnen? En wanneer schrijnde het voor het laatst bij je, na zo’n bijeenkomst? Op je plek gezet, aangepakt, uitgedaagd, geïnspireerd?
Misschien moet je eens opstappen. Besluiten dat je verderop gaat. Je lamp onder de korenmaat vandaan, je licht elders laten schijnen. Treed uit je eigen schaduw, vergroot je podium; er is niets edels aan jezelf kleiner voordoen dan je bent. Overwin je plankenkoorts. Als je jezelf bevrijd van je eigen angst, bevrijdt jouw aanwezigheid automatisch anderen. (Williamson/Mandela)

Steviger knijpen

wimaalbers — Fri, 13 Aug 2010 09:36:55 +0000

Dan heb je een probleem. Als iemand klant bij je wil worden, maar geen probleem heeft. Want wees nou eerlijk, er is niks lekkerder dan ontevredenheid en teleurstelling en vrees. Of een klant die het overzicht kwijt is. Hulp nodig heeft. Smullen voor iemand zoals jij.
Niets werkt zo goed voor je praktijk als het knijpen in pijnlijke spieren. Als je fysiotherapeut bent. Niets is zo goed voor je omzet als het doorvragen naar het probleem, de kwestie, het vraagstuk. Hoe lastiger hoe beter. Als je ondernemer bent.
Maar wat dan als er geen probleem is? Wel op je spreekuur, maar alles gaat prima, is op orde, er is niks ernstigs aan de hand. Dan moet je écht aan het werk. Geef niet te snel op, want er is iets. Waarschijnlijk is het goed verborgen, iets verder weggestopt, iets waar men niet te snel over praat. De echte vraag. Goeie kans dat die beetje is verdrongen. Je moet gewoon nog wat steviger knijpen. Wees een harde heelmeester.

Welke helft van je tijd gooi jij weg?

wimaalbers — Thu, 12 Aug 2010 09:37:23 +0000

“Van elke euro besteed aan reclame is de helft weggegooid geld. We weten alleen niet welke helft.” Het is een gevleugelde uitspraak met een grote mate van waarschijnlijkheid. Zeker naar mate een organisatie groter is. Mijn inschatting ervan? Het gaat dan om de-helft-die-sowieso-niet-ter-discussie-staat, of de-helft-die-we-doen-uit-gewoonte, de-helft-die-een-hobby-is-van-de-baas of de-helft-die-onze-adviseurs-wél-begrijpen, of gewoon de helft-die-in-ieder-geval-veilig is. Het hoort nu eenmaal bij grote organisaties.
Voor een zelfstandige professional geldt in veel gevallen hetzelfde. De helft van de niet aan opdrachten bestede tijd draagt weinig tot niets bij aan het resultaat. Nu niet en later niet. Het verschil met een grote organisatie is, dat voor jou alles altijd ter discussie staat, dat jij niets uit gewoonte doet, dat jij zelf de baas bent, heel goed begrijpt wat je doet en je bewust bent van de valkuil van de veilige weg. Toch?
Dus gooi de knuppel eens in je eigen hoenderhok. Welke helft van je tijd kun jij jezelf direct besparen?

Laat je niet afpoeieren

wimaalbers — Wed, 11 Aug 2010 04:45:33 +0000

Ze vraagt: “Kan ik zeggen waar het over gaat? Ik hoor: “Dan kan ik u straks terugbellen en vertellen dat we geen interesse hebben. Mijn baas niet en ik ook niet en dan verspilt u zijn kostbare tijd niet.” Ik antwoord meestal vriendelijk glimlachend met “Iets belangrijks”. Werkt negen van de tien keer. Stilte, even ademhalen; “Momentje alstublieft”.
Afpoeieren is zakelijk gedrag dat soms ontaardt in een ziekelijke gewoonte. Ik ken een bedrijf waar de receptioniste het al vraagt. Die geeft het dan door aan de secretaresse en die….. enfin, u snapt wel hoe dat eindigt. Die directeur spreekt niet veel nieuwe mensen op een gemiddelde dag.
Vorige week ging het anders. De ondernemer die ik belde is geen kleine jongen, maar hij nam zelf op. Omdat hij daar een gewoonte van heeft gemaakt. Niet iedereen heeft zijn nummer, maar het is ook niet bepaald geheim. “Ik regel mijn telefonische zaakjes zelf wel”, zei hij tegen me. “Is sneller dan wanneer je eerst Jolanda ermee lastigvalt. En er zijn best veel mensen die ik wél wil spreken, zodra ik ze aan de lijn heb. Het heeft me geen windeieren gelegd.”
En ikzelf? Ik denk er altijd even over na. Of het wel belangrijk is voor de ander en waarom ook weer. En dan bel ik.

Maak me niet in de war

wimaalbers — Tue, 10 Aug 2010 11:44:56 +0000

Drie keer raden. Van wie kreeg ik een folder in de bus? Met aanbiedingen van laptops, speelgoed, waspoeder, behang en geluidsapparatuur. Met fietsen, printers, keukenapparaten en dekbedovertrekken. Nog een keer raden dan maar? Van de bouwmarkt.
Ik raak er een beetje van in de war. Van die identiteitscrisis in de consumentenhandel. Koffie bij de bakker, reizen bij de drogist, horloges bij de snackbar en ministeps bij de groenteboer. Wat het betekent? Dat het niet meer uitmaakt, wie het maakt of waar je het haalt. Marketing met vier nieuwe P’s: Partij, Prijs, Plek en Plat.
Het is liefdeloze daghandel, zonder ambacht, zonder vakmanschap en zonder trots. En je krijgt er de klanten mee die je verdient. Voor een dubbeltje op de eerste rang. Inpakken, wegwezen en alleen terugkomen in geval van klachten. Want service is toch gratis?
Kijk met die blik eens naar je eigen folder. Wat heb jij in de aanbieding, waar leur je mee, wat doe je misschien ook wel en wat kunnen ze verder nog bij je krijgen? Wees winkel van sinkel op je eigen glorievolle vierkante meter. Maar wordt geen met alle winden meewaaiend manusje van alles.

Denk, maar overdrijf het niet

wimaalbers — Fri, 06 Aug 2010 08:54:45 +0000

Even checken. Wat ben je op dit moment aan het doen? Ik bedoel zojuist, voor je deze blog las? En wat ga je doen als je er mee klaar bent? Eigenlijk maakt het me niet uit, als het maar één van de volgende drie dingen is: uitproberen, uitvoeren of uitbouwen.
Nadenken over je werk, je winkel en je wezen is nuttig op z’n tijd, maar je moet het niet overdrijven. Denken gaat vaak prima samen met doen en je hersens werken ook wel door als je er niet teveel bij stilstaat. Productiever is het om te doen, want zeg nou eerlijk, wat gebeurt er helemaal zónder?
Natuurlijk moet je doen met een doel. Je hebt daarover nagedacht en het moet wel ergens toe leiden. Dus één van drieën: ófwel je bent iets aan het uitproberen, ófwel je bekwaamt jezelf in de uitvoering ervan, óf je bent bezig het uit te bouwen tot iets groots. Een recept wordt niet vanzelf een restaurant (Brogan). Go go go.

Dromen met je ogen open

wimaalbers — Thu, 05 Aug 2010 07:43:15 +0000

Waar gaat doelgerichtheid over in tunnelvisie? Wanneer wordt weten-wat-je-wilt-bereiken de belangrijkste belemmering om er te komen? Je focus op het eindresultaat aan de horizon kan je verblinden, voor wat er voorbijkomt in de berm. Belangrijke informatie en kansen voor het oprapen, die je mist met de blik op oneindig.
Er is geen duidelijke scheidslijn. Je hebt een doel voor ogen nodig, een richtpunt om naar toe te werken. Tegelijk wil je wel in contact blijven met hier en nu. Het is mooi als je groots kunt dromen, maar je wilt er wel je ogen bij open houden. Hoe combineer je dat?
Twee tips om tegelijk hier te zijn en daar te komen. Eén: Bepaal hoeveel dichter bij je doel je vanavond al wilt zijn en zorg dat je daar vandaag nog komt. Beschouw elke dag als een etappe, met een finishplaats en een dagprijs. Knip je reis in stukjes van één dag.
Twee: Stel je in detail voor hoe je leven er uit ziet als je bereikt hebt wat je wilt en wees vandaag al wie je dán bent. Zie wat die persoon ziet, voel hoe het voelt om die persoon te zijn en ga doen wat die persoon doet. Er zijn en er van genieten.