BewegingindeZaak » leiderschap

De kunst van wachten

wimaalbers — Fri, 20 Jan 2012 06:41:31 +0000

Overwinningen op jezelf hoeven niet altijd groots en meeslepend te zijn. Je voert natuurlijk wel eens een veldslag van binnen, maar het gedoe met de dagelijkse dingen is vaak net zo spannend. Neem nou het verschijnsel van de wachtrij. Bij de pomp, bij de bakker, aan de telefoon, het loket, het stoplicht, vul maar in.
We worden er steeds slechter in; in wachten. We hebben elkaar wijs gemaakt, dat alles altijd onmiddellijk voor iedereen beschikbaar moet zijn. Niet zo raar dat we gek worden van ergernis, als blijkt dat het zo niet werkt. En gek worden is er in veel variaties. Je kent je eigen repertoire wel zo’n beetje.
Terwijl je naar wachten ook anders kunt kijken. Even moeten wachten kun je ook zien als een waarschuwing van de werkelijkheid. Een corrigerende en liefdevolle tik vanuit het heelal, die je terug op je plaats zet, met je voeten op aarde. “Wie ben jij nou helemaal, dat je….?”
En als het echt lang duurt? Misschien heb je dat lesje dan wel even extra nodig.
Laat je wachttijd geen strijd zijn, geen verloren tijd. Gebruik ze om iets te doen waar je anders misschien helemaal niet aan toe zou komen. Val stil, ontspan, kijk terug, blik vooruit, denk na. Zie wachttijd als een cadeau. Pak het uit.

Maak je vlekken of sporen?

wimaalbers — Mon, 16 Jan 2012 06:34:05 +0000

Pas op, want je geeft af. Meer dan je denkt en het gaat er niet makkelijk uit. Hardnekkige sporen laat je na, ook als je zelf misschien denkt van niet. Anderen zien het beter dan jijzelf, dus wees je bewust van wat je aanraakt en hoe en waarmee. Je bent ó zo besmettelijk, als leider.
Gedrag draagt nogal over, vooral het gedrag van mensen die leiding geven. Er wordt naar ze gekeken en ze worden afgekeken, bij alles wat ze doen. In het gunstige geval doen mensen je na omdat ze je professionaliteit herkennen. Hoe jij de dingen doet en voor elkaar krijgt; dat willen ze ook leren. Je verspreid je kundigheid. Prachtig.
Mensen kunnen je ook nadoen, omdat ze je gunstig willen stemmen. Ze willen iets bij je bereiken door op je te lijken. Mits je maar de verschillende motieven onderkent, druk je nog steeds je stempel.
Weet wat je doet, want je geeft af bij alles. Wat wil je achterlaten? Wat moet onuitwisbaar zijn? Vlekken of sporen?

Doe de dingen die niemand doet

wimaalbers — Mon, 02 Jan 2012 07:07:42 +0000

Dat weet iedereeen wel; dat de winkel open moet. En iémand doet het licht wel aan. En de rolluiken omhoog. Zo is er altijd wel iemand, die de koffie aanzet, de kopieermachine bijvult, de verwarming hoger draait en de telefoon opneemt (meestal). Routines en rituelen leer je ze makkelijk aan. “Het moet nu eenmaal gedaan worden.” En “Er is altijd wel iemand.” Maar het verschil maak je er niet mee, met de dingen die “iemand wel doet”.
Het verschil zit in de dingen die niemand doet. In het opruimen van die plastic troep op de parkeerplaats. In het rechthangen van die lijst in de hal. In dingen die niemand doet, zoals het opmerken dat een collega er door heen zit en die aandacht geven. In het vinger op de mond gebaar, als iemand een klant aan de lijn heeft. In het laten opruimen van de rommel in de vergaderruimte. In de dingen die niemand doet.
Het verschil wordt gemaakt door de persoon, die de dingen doet die niemand doet. De persoon die dingen ziet die niemand ziet, die niet accepteert wat anderen wel accepteren en die het wél doet of laat doen. Meestal is het de baas zelf, of iemand anders die een ondernemende inslag heeft. Mooie definitie van ondernemerschap is het: dingen doen die anderen laten liggen.

Zonder stemming aangenomen

wimaalbers — Fri, 30 Dec 2011 06:42:10 +0000

De letterlijke tekst van onderstaande motie werd zojuist vrijgegeven:
Ik, gezien de afgelopen tijd, overwegende dat je er een hele klus aan hebt, met veel verantwoordelijkheid, constaterend dat je mooie resultaten boekt, van oordeel
dat je inzet de verwachtingen overstijgt, tevens overwegend dat je helemaal de juiste persoon op die plek bent, geef je het volste vertrouwen en ga over tot de orde van de dag.
Je mag je deze tekst vrijelijk toe-eigenen, hem overnemen, kopiëren en eruit citeren. Je kunt ook je eigen woorden kiezen. De essentie is dat je op gepaste tijden een motie van vertrouwen uitspreekt. Je weet zelf wel in wie.

2 Dingen die je beter niet kunt doen

wimaalbers — Thu, 29 Dec 2011 07:42:41 +0000

Heel wat jaren heb ik een abonnement gehad bij het CJIB. De bonnenschrijvers in Leeuwarden hadden een goede aan me. Niet dat ik soms veel te hard reed, maar wel dat ik vaak nét boven de maximumsnelheid zat. Bij iedere bekeuring van 27 euro nam ik me nog sterker voor om niét meer te hard te rijden. Op den duur dacht ik overal camera’s te zien. Behalve op de plekken waar ze echt stonden. De bonnen werden bundels.
Inmiddels heb ik geleerd dat het zo werkt. Dat je krijgt wat je verdient, met je energie in de verkeerde dingen. Dat je beter niet moet proberen om niet aan roze olifanten kunt denken, niet aan niet roken, aan niet snacken en niet te laat naar bed gaan. Eigenlijk alle nieten zijn taboe, zoals minder afwijzingen van klanten, geen mislukte presentaties, nooit meer gemiste afspraken en niet gehaalde targets.
Met negatieve doelen of voornemens werk je jezelf tegen. Vertaal wat je wilt in een positieve uitkomst of resultaat en het gaat opeens makkelijker. Vanaf de dag dat ik besloot dat ik relaxt wilde autorijden en arriveren heb ik bijna geen bon meer gekregen. Er gaat een wereld voor je open als je voor het eerst van een niet een wél maakt. Het eerste ding is: concentreer je op positieve resultaten. Het tweede is; lees alleen blogs met positief geformuleerde koppen.

Het gebeurt toch

admin — Wed, 28 Dec 2011 06:44:24 +0000

Er zijn geen dingen die niet mogen gebeuren. Klanten lopen weg, machines gaan kapot, medewerkers zeggen op en gebouwen branden af. Het gebeurt. We binden onze klanten, kopen onderhoudsgaranties, knuffelen onze werknemers drie keer per dag en verzekeren alles dat vast zit. Maar het gebeurt toch, wat je er ook tegen bedenkt. En anders gebeurt er wel iets anders. Ook het hele erge gebeurt onvermijdelijk, dat van pijn, verlies en verdriet.
Je kunt je doen en laten laten beheersen door dat wat niet mag gebeuren en je zult teleurgesteld worden. Veiligheid en vrede zijn het nastreven buitengewoon waard, juist omdat niemand in staat is er garantie op te geven. Daar mee kunnen leven lijkt me ook vrede.

Wie houdt jou tegen?

wimaalbers — Fri, 23 Dec 2011 06:58:30 +0000

Je kunt direct reageren. Als er iets verschrikkelijks gebeurt. Maar het hóeft niet.
Je kúnt direct in de pen klimmen en je hart luchten, je afschuw uitspreken. Je kúnt snel iets of iemand aanwijzen. De verantwoordelijk neerleggen bij. Je kúnt schande roepen. Direct, zonder aarzeling, meteen. Maar het hóeft niet.
Er is niets meer wat je tegenhoudt om direct je oordeel te ventileren. Overal op het internet is plaats voor real time reactie. En anders kun je vanmiddag nog wel ergens inbellen met je standpunt. Niets dat je belemmert of afremt om er iets over te roepen. Waar dan ook over. Niemand die je tegenhoudt. Niemand?
Misschien is er toch iemand. Iemand die tegen je zegt: “Dit is té groot voor een snel meninkje, te ingrijpend voor een instant oordeel, te ingewikkeld om direct te begrijpen. Laat dit eerst maar eens echt doordringen. Geef het tijd, hou jezelf in, het mag wel even bezinken. Wees maar eens even stil, denk eerst maar eens goed na, voor je hiérover iets roept.”
Goed om zo iemand in de buurt te hebben. Misschien ben je zelf die iemand wel.

Neem altijd een extra stoel mee

wimaalbers — Tue, 20 Dec 2011 05:35:31 +0000

Ik heb altijd twee stoelen nodig. Een om op te zitten en eentje als reserve, voor in het heetst van de strijd. Ik ga tijdens een gesprek ook regelmatig even verzitten, al ziet mijn gesprekspartner daar niets van. Maar hij merkt het wel.
Een gesprek is als een film. Er zijn spelers en er wordt geregisseerd (als het goed is). Verantwoordelijk voor het laatste ben je samen, maar dat wil één van ons (of allebei) nog wel eens vergeten. Daarom heb ik dus altijd die extra stoel voor de regie. Wanneer ik al te zeer dreig op te gaan in mijn rol, ga ik snel even op die stoel zitten. Zo ben ik acteur en regisseur tegelijk.
Het (her-)nemen van gespreksregie heeft twee voordelen: je houdt de touwtjes in handen én je maakt in één moeite door een daverende indruk op de ander. Terwijl die het zich misschien niet eens bewust is, als je het respectvol doet.

Het verschil tussen zin en zin

wimaalbers — Tue, 06 Dec 2011 04:16:44 +0000

Dat vind ik dan weer minder. “Leer in een dag je baas, je klanten en je collega’s inkleden, inpalmen en inpakken.” Het is een seminarbrochure, die belooft dat je “onzichtbaar” en “geraffineerd” alles van iedereen gedaan kunt krijgen. Ik denk dat ik wel zo’n beetje weet waar het over gaat. Ik zou alleen een andere toon aanslaan.
Zakelijk flirten, beïnvloeden en overtuigen, het is allemaal hetzelfde. Het is niet een gat in de markt, maar een krater. Daar kunnen we nog lang mee vooruit, Pacelle, Christine, Rob, Angelique en ik. Er is altijd publiek voor handigheidjes, trucjes, kunstjes en slimmetjes. Argeloze anderen om je vinger winden en voor je karretje spannen, wie wil dat niet?
Ik doe er aan mee, maar steek het iets anders in. Over het verschil tussen macht en invloed en de dunne scheidslijn tussen beïnvloeden en manipuleren. Over jouw intentie en over de betekenis voor de ander. Over je overtuigingen en óók over je vaardigheid. Dat gaat een beetje dieper en vraagt wel meer van je dan een dag.
Je zin krijgen of zin geven. Maakt nogal verschil.

Blijf geen eenoog

wimaalbers — Mon, 14 Nov 2011 07:39:32 +0000

Op een gegeven moment ga je denken dat het zo hoort. Dat iedereen altijd lovend is, over wat je doet. Dat ze allemaal tevreden zijn, telkens weer. Je weet niet beter meer, of je bent gewoon heel goed in wat je doet. Nooit meer een puntje van kritiek. Nooit meer een kritische opmerking of waarschuwing. Je went er heel vanzelf aan.
Het kan natuurlijk waar zijn. Dat er niets meer valt aan te merken op je werk. Maar dat is maar één van de verklaringen. Wat ook zou kunnen is dat ze gestopt zijn met kritiek geven. Lang geleden al. Omdat ze merkten dat je er toch niets mee deed. Of dat je jezelf strategisch omringt hebt met ja-knikkers. Of omdat je een cultuur hebt geschapen waarin harmonieuze relaties belangrijker zijn dan prestaties. Lekker warm. Lekker veilig. Het kan allemaal waar zijn.
Krijg je alleen maar complimenten? Wat ook het geval zou kunnen zijn is dat je jezelf kleiner houdt dan je bent. Paradoxaal? Je kwaliteit ontstijgt het speelveld waarin je opereert. Het is tijd voor je om een ander niveau op te zoeken, een omgeving waar de lat hoger ligt. Zoek een speelveld waar je talent niet alleen tot zijn recht komt, maar ook uitgedaagd wordt. Een plek waar je weer fouten kunt maken en daarop gewezen wordt. Of blijf eenoog.