BewegingindeZaak » communicatie

De top 10 van fouten gemaakt tijdens netwerken

wimaalbers — Tue, 07 Feb 2012 09:14:24 +0000

Van die dingen dus. Lijstjes met tips, stappen, valkuilen en blunders. Die lijstjes oefenen een magische aantrekkingskracht uit en maken lezers van surfers. De belofte van structuur, overzicht, houvast… lekker concreet. Dat zal het zijn.

En risico en verlies; ook van die dingen. Inmiddels weten we dat mensen veel meer geprikkeld worden door de kans om iets kwijt te raken, dan door de mogelijkheid om iets te winnen of krijgen. Loss Aversion is een sterke drijfveer. En fouten liggen dicht bij verlies. Fouten maken, dat willen we niet. Daarvan willen we alles weten.
Deze presentatie over de tien meest gemaakte fouten tijdens het netwerken kan maar zo een hit worden. (Er staan overigens ook tips in)

Stop met voorbereiden

wimaalbers — Fri, 03 Feb 2012 09:09:58 +0000

Je kunt oefenen tot je een ons weegt. Bijslijpen, aanvullen, onderbouwen. En testen natuurlijk. Testen tot de kinderziektes er uit zijn. Je kunt pilots doen en trial runs en alles nog eens goed doorlopen, voordat het echte werk begint. Want zover is het nog niet, zolang je nog in de voorbereiding zit. En dat is maar goed ook.

Je kunt ook in het diepe springen. Je nek uitsteken, er voor gaan; zegen de greep. Risico nemen. Het risico dat mensen merken het nog niet af is. Je kunt kritiek krijgen en en slechte recensies. Zodra je jezelf laat zien gaan ze er een mening over hebben. Ga je aanmerkingen krijgen, tips en suggesties. Wat moet je ermee?

Teveel mooie dingen sneuvelen in de eindeloze stilte van de voorbereiding. De uitvoering is het halve werk.

Vergeet het gat, ga voor het gaatje

wimaalbers — Wed, 01 Feb 2012 07:50:45 +0000

Het gat in de markt is meestal maar een gaatje. Minuscuul, alleen waarneembaar voor het écht nieuwsgierige oog, maar flonkerend en met een harde kern. Koester het in al zijn eenvoud. Vaak is het maar één inzicht.
Het mijne gaat over gedrag en identiteit. En over de moeite die mensen hebben om die twee uit elkaar te houden. Het is een veel voorkomend misverstand; dat wat je doet en wie je bent hetzelfde zijn; niet los te maken van elkaar. Het idee staat in de weg van vrijheid, bewegelijkheid en resultaat. Want als je bent wie je bent, kun je dan ook alleen maar doen wat je doet?
Meer is het niet, dat gaatje van mij. Gedrag en keuzevrijheid, van jou en van de anderen. En hoe je wereld mooier wordt, als je daar naar gaat handelen. Alles wat ik doe is daarop gebaseerd. Zo klein als het is, zo oneindig is de toepasbaarheid. Ik kan er de rest van mijn leven van leven.
Vergeet het gat, ga op zoek naar het gaatje.

De tien belangrijkste woorden in je offerte

wimaalbers — Wed, 25 Jan 2012 07:04:59 +0000

Als je dan toch aantekeningen maakt, schrijf dan in ieder geval de belángrijke dingen op. Geen vellen met volzinnen, maar informatie die je helpt om betere offertes te maken. Zoals de troetelwoordjes van de klant. Je moet er goed voor luisteren, maar ze zijn er altijd, woorden die de klant lekker vindt. Bijzondere woorden, die hij meer dan eens gebruikt om het aan je uit te leggen. Een stuk of tien heb je nodig voor je aanbieding. Je maakt er de betere aansluiting mee.
Zelf schrijf ik weinig in zo’n gesprek. Het meeste onthoud ik wel een uurtje. Vastleggen doe ik in de spraakrecorder in de auto. Heel efficiënt; ik mis zelden iets en ik heb het altijd bij me. Als ik al iets opschrijf zijn het de troetelwoordjes die ik opvang. Vaak geef ik ze ook direct terug aan de klant, om te testen hoe lekker hij ze écht vindt. Verder luister ik vooral. Ook met mijn ogen.
“Snelkookpaneffect”, ”leergretigheid”, “feilloos”, “boardroomaanpak”, “bijslijpen”, “calimerogedrag”, zomaar een paar troetelwoordjes uit gespreksnotities van twee jaar terug. Zorg wel dat je weet wat er precies mee bedoeld wordt, maar vervang ze niet door je eigen jargon. Want dat is het recept voor een verlíezende offerte. Tien troetelwoordjes maar. Goed luisteren, koesteren en ze teruggeven. Je maakt er een “lekkere” offerte mee.

Verschiltip 7; het lege tafelblad

wimaalbers — Tue, 24 Jan 2012 08:07:03 +0000

Policy klinkt niet als mijn ding, maar als je het vertaalt als gedragscode, ja dan heb je mijn aandacht. Zo heb ik clean desk policy altijd wat aanstellerig gevonden, maar de gedragscode van het lege tafelblad, daar kan ik uren over uitwijden. Zal ik niet doen hier. We houden het kort.
De tafel in kwestie is die tussen jou en je gesprekspartner. Jullie komen beiden beslagen ten ijs, dus ik zie een mobieltje, een schrijfmap of laptop, een pen, een agenda en dat allemaal keer twee. Plus een paar dossiers, een brochure, koffie- en theekopjes en suiker en melk. Zie je het voor je? En zie je de ander nog wel?
Alle dingen die tussen jou en de ander liggen leiden af en vormen obstakels. De uitwisseling die tussen jullie op gang moet komen wordt er door gehinderd; het ligt allemaal in de weg. Je denkt misschien van niet, maar leg je koffer of tas er maar eens bij. Wordt al heel hard hinderlijker, niet?
De uitstalling van dingen tussen jullie vergroot je afstand. Kun je handig gebruiken in het nadeel van de ander, mits je dat wilt natuurlijk. Je kunt er ook je voordeel mee doen.
De code van het lege tafelblad is een halve meter breed. Laat die halve meter tussen jou en de ander leeg, schoon, maagdelijk, onbetreden. Leg er je handen, maar verder niks. Laat de rest terzijde. Voelt direct heel anders. En niet alleen voor jezelf.

Maak je vlekken of sporen?

wimaalbers — Mon, 16 Jan 2012 06:34:05 +0000

Pas op, want je geeft af. Meer dan je denkt en het gaat er niet makkelijk uit. Hardnekkige sporen laat je na, ook als je zelf misschien denkt van niet. Anderen zien het beter dan jijzelf, dus wees je bewust van wat je aanraakt en hoe en waarmee. Je bent ó zo besmettelijk, als leider.
Gedrag draagt nogal over, vooral het gedrag van mensen die leiding geven. Er wordt naar ze gekeken en ze worden afgekeken, bij alles wat ze doen. In het gunstige geval doen mensen je na omdat ze je professionaliteit herkennen. Hoe jij de dingen doet en voor elkaar krijgt; dat willen ze ook leren. Je verspreid je kundigheid. Prachtig.
Mensen kunnen je ook nadoen, omdat ze je gunstig willen stemmen. Ze willen iets bij je bereiken door op je te lijken. Mits je maar de verschillende motieven onderkent, druk je nog steeds je stempel.
Weet wat je doet, want je geeft af bij alles. Wat wil je achterlaten? Wat moet onuitwisbaar zijn? Vlekken of sporen?

De kapsones zijn niet het probleem

wimaalbers — Thu, 12 Jan 2012 09:27:06 +0000

Het is niet borstklopperij waar onze organisaties het meest aan lijden. Niet de eigendunk en pedanterie van mensen. Natuurlijk, er is inbeelding en zelfingenomenheid. Er is air en opgeblazenheid. Maar het is niet het grootste probleem.
Het grotere probleem is onze bescheidenheid. De aarzeling om op te staan en het woord te nemen. De schroom bij onze mening, de twijfel aan onszelf. Het is onterechte bescheidenheid, die in de weg zit van ons leiderschap. Waarmee we tekort doen aan onze omgeving. De angst voor onze kracht.

Die hele focus op focus heeft zijn beste tijd gehad

wimaalbers — Tue, 10 Jan 2012 08:06:38 +0000

Van het een komt het ander. Zo las ik zojuist een krantencolumn en zit ik nu dit stukje te schrijven. Over “focus” en waarom dat iets is, dat we nooit meer moeten willen.
Dat is wel even schrikken. Een scherpe focus is toch de heilige graal van het ondernemerschap? De laatste 20 jaar is er in strategie en marketing geen woord zo dominant geweest als focus, focus, focus. Bedrijven en individuen werden en worden tot treurens toe aangespoord om te kiezen, kiezen, kiezen. Met hyperspecialisatie als uitkomst. Ik doe er zelf vrolijk aan mee, met snel kieskeurig worden en jouw vierkante meter.
Toch raakt J.P. Geelen in zijn vermakelijke column een gevoelige snaar. Is het niet een terechte kritische noot? Hij valt over het woord en ik denk na over het gebruik. Zijn we niet een beetje doorgeschoten met al die focus? Hebben we onszelf niet teveel verdund?
Ik heb het antwoord niet paraat. Zit misschien wel te vast in de focus-doctrine. Tegelijk herken ik bij mezelf (én bij mensen waarmee ik regelmatig samenwerk) de behoefte aan verbreding in plaats van versmalling. Aan diversiteit in plaats van monotonie. Tegen de stroom en de rationale in een veelheid van verschillende dingen willen doen. En in de meeste van die dingen nog goed zijn ook. Lekker en goed, alleen soms wat lastig om uit te leggen. “Wat doe je nou eigenlijk Wim?” “Tsja, heb je even de tijd?”
Maar er is hoop, en Geelen krijgt misschien wel gelijk. De omstandigheden zijn er niet meer naar, dat bedrijven voor elk wissewasje een andere specialist in huis halen. Wat organisaties nodig hebben zijn mensen met een stevig ervaringsfundament en een grote gereedschapkist. Generalisten die twaalf dingen tegelijk kunnen en net zo makkelijk achterstevoren, als de situatie daar morgen om vraagt. De toekomst is aan de alleskunners, mensen die geen focus (sorry) nodig hebben om te weten waar ze mee bezig zijn. Dat denk ik op zomaar een dinsdagmorgen. Of zit ik er naast? Wat denk jij?

De kunst van het intrigeren…

wimaalbers — Fri, 06 Jan 2012 07:47:47 +0000

De kunst is niet het hele verhaal. Niet het afmaken, uitleggen, rondbrijen. De kunst is niet om alles te vertellen, elke invalshoek toe te lichten, het nog eens samen te vatten en er een punt aan draaien. De kunst is om het open te laten. Een vraag op te roepen.
Communiceren is niet zorgen dat je verhaal klopt en dat het compleet is. Communiceren is iets op gang brengen bij de ander. Communiceren is het uitlokken van dialoog. Als je iets wilt aansteken of laten ontbranden is een korte lont beter dan een lange. Hoe langer de lont, des te groter het risico dat hij onderweg dooft. Dat het afloopt met een sisser.
De kunst is net niet het héle verhaal. Stoppen met uitleggen, voordat de ander het wel gehoord en gezien heeft, of beter nog: voordat de ander het verwacht. Stoppen als in: “dit is mijn verhaal en daar moet u het maar mee doen.” Zodat de ander denkt: “Wacht eens even, er moet toch meer zijn. Vertel eens….”

Nonchalant worden over je werk

wimaalbers — Thu, 05 Jan 2012 05:45:38 +0000

Twee uitzendingen gezien en ik ben een fan. Natuurlijk; op high definition tv en zo rond etenstijd is elk gerecht om van te watertanden. In grootbeeld springt de Saltimbocca a la Romana als het ware in je mond. Maar ik ben niet voor mijn maag fan geworden van meesterkok Rudolph van Veen, maar voor mijn werk. Wat een genot om de man te zien presenteren en koken tegelijk. Je zou denken dat hij tegelijkertijd ook nog wel een boek zou kunnen lezen. Moeiteloos.
Hij deed me denken aan Amanda. Zoals zij mij in detail uitvraagt over de feestdagen. En ondertussen mijn haar knipt. En de telefoon aanneemt. En vertelt over de katten. Met de grootste vanzelfsprekendheid. Van haar vingers.
Niets mooier dan ambachtelijk handwerk. Het ziet er zo makkelijk uit, dat je gaat denken dat je het ook zou kunnen. Maar dat is bedrieglijke schijn. Wat het zo knap maakt is de ogenschijnlijke nonchalance waarmee zulke vakmensen ondertussen met je keuvelen of tegen je aanpraten. Ze doen maar wat en het gaat vanzelf. Zo voelen ze het zelf ook.
Ik zet voortaan 24Kitchen aan, als ik met mensen praat over hun werk. Over moeilijke dingen makkelijk maken. En over wat er voor nodig is voor je zover bent. Dat je anderen het gevoel geeft dat het je moeiteloos afgaat. Misschien ben je al wel zo ver, zonder dat je het zelf door hebt. Praat erover. Schrijf erover. Losjes.