BewegingindeZaak » coaching

Haal het deksel eens van de beerput

wimaalbers — Wed, 21 Dec 2011 06:00:27 +0000

Het zal je maar gezegd worden. “Ik ben ontevreden”, of “Ik voel me rot”, of “Ik ben op je uitgekeken”. Als je een echte belangstellende vraag stelt, kan het maar zo gebeuren. Dat is wel even slikken dan. En verder. Hoe ga je dan verder?
Het grote ding in onze communicatie is niet, dat we niet weten hoe we empatische vragen moeten stellen. Nee, de crux is dat we bang zijn voor de antwoorden. Omdat we geen idee hebben wat we moeten, als die antwoorden tegenvallen. Of: omdat we diep in ons hart al lang weten hoe het zit. Fout namelijk. Niet goed. Ongemakkelijk of zelfs ronduit pijnlijk. En we moeten wel verder met elkaar. Dus we laten het deksel er liever op. Op de beerput.
Als we eerlijk zijn weten we wel hoe het zit in onze relaties, privé en zakelijk. En je kunt niet elke dag met elkaar uitwijden over je ziel en zaligheid. Maar zo af en toe – al is het maar voor de verandering – kan het geen kwaad om de hamvraag eens te stellen. Niets is zo heilzaam in een relatie, als elkaar helpen je gevoelens uit te spreken. Twee mensen weten meer dan twee, als ze er met elkaar over praten.
En het kan natuurlijk ook gewoon meevallen. “Prima, dik in orde, helemaal blij met ons.” Mis die kans niet.

Hoe leer je het meest van bijzondere mensen

wimaalbers — Wed, 05 Oct 2011 07:16:14 +0000

Het is niks bijzonders, dat wat mensen bijzonder maakt. Vraag ze er maar naar. Het is niet die vrije trap van de voetballer, in de cupfinale, tien minuten voor tijd. Het is niet die megaorder van die verkoper, bij dat topaccount, terwijl het overal crisis is. Het is niet die superscore van een leerling, bij de wiskundeolympiade of die uitverkiezing tot zorgmanager van het jaar. Het zijn stuk voor stuk bijzondere verhalen van bijzondere mensen. Maar het is niet dat wat ze bijzonder maakt.
Bijzondere mensen zelf vinden het vaak niks speciaals. Het is alsof het ze is overkomen, op die plek, op dat moment, met die mensen om zich heen. Het gebeurde gewoon. Wijzer zul je dan ook niet van ze worden, als je maar blijft doorvragen over die speciale gebeurtenis, over dat piekmoment. Om iets van ze te leren moet ze niet vragen naar het bijzondere, maar naar het gewone.
Bijzondere mensen hebben vooral bijzondere gewóónten. Dingen die ze iedere dag doen, zonder uitzondering, gewoon omdat ze weten dat die dingen op de lange termijn voor ze werken. Het zijn vaak typische disciplinedingen, zoals onderzoek, oefening, bewaking en verzorging. Alledaagse dingen die ze zich eigen hebben gemaakt. Eigenlijk niks bijzonders, vinden ze vaak zelf. Om iets te leren van bijzondere mensen moet je ze vragen naar hun gewoonten.

Maak je verhaal 3D

wimaalbers — Tue, 02 Aug 2011 05:20:43 +0000

Je wilt mijn aandacht? Mijn meedenken? Misschien wil je wel dat ik iets voor je ga dóen. Dat ik me ga inzetten voor je idee, je plan of je project. Praat erover in 3D en goede kans dat je me mee krijgt.
Driedimensionaal beeld en geluid doet dingen met mensen. “Alsof je in het verhaal zit; je wordt opgenomen en meegezogen.” Je hoort aan mensen, hoe het ze betoverde. Verbeeld jezelf eens, dat je jouw verhalen ook 3D zou kunnen maken. De mensen zouden aan je lippen hangen.
Oké, dus je wilt mij betoveren? Om te beginnen zul je beelden bij me moeten oproepen. Dat doe je met voorbeelden, metaforen en vergelijkingen. Soms komen die spontaan bij je op, soms moet je daarover nadenken. Er is niks mis met het voorbereiden van je beeldenverhaal. Je wilt toch iets bereiken? Wees je eigen fotograaf, schilder, ontwerper. Stel je portfolio samen en sleep het overal mee naar toe.
Je verhaal 3D maken is dan eenvoudig. Schilder ze me maar voor : je Dromen, je Doelen en je Daden. Stal je beelden voor me uit: jouw hemel op aarde, in ruwe penseelstreken. En laat me zien wat je volgende tussenstop is op weg daar naartoe, met de exacte coördinaten. En tenslotte: doe ze me voor, de dingen die je gaat doen om daar te komen. Ik zie het al voor me.
Het is niet moeilijk om mensen over de streep te krijgen. Neem ze mee. In 3D.

Wie zit er aan het stuur?

wimaalbers — Wed, 20 Apr 2011 05:10:02 +0000

Ze hadden het min of meer uitgevonden, zeiden ze; zelfsturende teams. Immers: een lekker platte organisatie, veel uitvoerend werk en dus vooral doeners in dienst. Want: veel vaste klanten, geen concurrentie en weinig vernieuwing. Leiding geven was vooral het rooster samenstellen en het verzuim beheersen. Kwaliteit en efficiency waren pakkie-an van de medewerkers. De werkvloer kende het werk toch het best? En waarom zou het anders moeten?
Toen kwam de markt en kregen klanten de keus. Met druk op de prijs en dus op de kosten. De directie voelde het als eerste: harder, beter, sneller; opeens moest alles anders. Iemand moest het aan ze gaan uitleggen, aan de teams, maar wie? Daar werden neuzen gestoten. Hoezo efficiënter, klantvriendelijker, professioneler? Wie bepaalde hier wat en waarom en wanneer en voor wie? De teams werden verdedingingslinies van belangen en behoudzucht. “Uitdagende functie voor enthousiaste manager” werd geadverteerd.
Het zelfsturende team is een politiek correcte illusie. Wie sturing aan teams overlaat krijgt vergaderingen en compromissen in plaats van productie en keuzes. Wat teams echt nodig hebben, dat zijn leiders die de richting bepalen, de norm stellen en hun nek uitsteken. Managers met ballen. M/V

Fight, cry, shout or shit on somebody

wimaalbers — Wed, 23 Mar 2011 06:01:17 +0000

In mijn favorieten vind je geen groep “grappige video’s”. Ik zie ze wel eens, maar ik bewaar ze niet. Genoeg daarvan. Ik heb wel een groep “inspirerende interviews”. Daarin vind je een enkele TED-film plus een verzameling van losse film- en televisiefragmenten. Filmpjes waarop ik vaak toevallig gestuit ben. (Serendipiteit overal.) Het zijn vaak juweeltjes.
Vandaag 10 recente minuten uit het Vlaamse TV-programma Sporza. Presentator Mark Uytterhoeven en sidekick Bart Chabot interviewen op prachtige wijze Vital Heynen. Deze topcoach is de dag ervoor met zijn volleybalteam gestrand in het zicht van de finale van de Championsleague. Hij zit nog vol emoties en dat laat hij merken. Tegelijk weet hij het debacle als geen ander met humor te relativeren. De les van Vital Heynen is: “There is one thing I want you to do.” Kijk!

Het grootste misverstand eerst

wimaalbers — Thu, 14 Oct 2010 06:54:06 +0000

Ik stel voor dat we het omdraaien. Dat we er niet halverwege mee komen of aan het eind, maar meteen aan het begin. Dat we geen tijd verspillen en gaan zitten wachten op de aap uit de mouw. Direct maar voor de draad ermee: “Je bent nu eenmaal zo”. Toch?
We gaan het grote misverstand als eerste beetpakken. Dat schiet tenminste op. Want het is zo jammer, zó jammer, als we eerst al die moeite doen en dan pas horen dat je toch eigenlijk niet durft of wilt. Iets nieuws proberen. Dat je liever vasthoudt aan hoe jij de dingen doet, altijd al, zo lang als je het je kunt herinneren. Met altijd hetzelfde resultaat weer. Wel vertrouwd, maar niet bevredigend. Je wilt het anders maar je kúnt het niet? Want je bent nu eenmaal zo?
Wat je dóet is niet hetzelfde als wie je bént. Je gedrag ís niet je identiteit. Dat je vaak hetzélfde gedrag vertoont weten wij wel. Net als dat het niet áltijd even effectief is. Maar wij gunnen jou de vrijheid om keuzes te maken, om het eens anders te proberen. Om te ontdekken dat er meer is, dan wat je jezelf al die jaren hebt aangeleerd. Meer mogelijkheden en andere uitkomsten. Wij gunnen het jou om daarmee te experimenteren. Gun het jezelf ook dan.

Hoe is jouw relatie met je ego?

wimaalbers — Thu, 16 Sep 2010 05:33:48 +0000

Het ego is een lastige gast. Ik weet niet hoe het met dat van jou is, maar met het mijne heb ik een haat liefde verhouding. Het duikt op wanneer ik het kan missen als kiespijn en als ik dan een keer wél nodig heb, dan laat het verstek gaan. Is het er wél, dan gedraagt het zich al gauw luidruchtig, overheersend en aanstellerig. Zet me voor paal. Sta ik een andere keer met knikkende knieën en m’n mond vol tanden, dan schittert het door afwezigheid. Ik hoop dat jij het beter getroffen hebt met het jouwe.
Het ego heeft wat je noemt een imagoprobleem. In nieuwetijdse werkwinkels proberen ze je tegenwoordig wijs te maken dat je beter af bent zonder dan met. Daar is het ego iets dat in de weg zit van het hart. Van verlichting, bezieling en van warme contacten met échte mensen. Kan zijn, maar een werkdag heeft 12 uur, het terras moet geboend, de vracht moet naar binnen en die deal moet nog gescoord. Het ego heeft tenminste werkhandschoenen en lak aan de prikklok.
Voor de zaak is het belangrijk, dat je een goede relatie hebt met je ego. Dat jij het regelmatig het zwijgen oplegt en andersom dat het jouw af en toe een schop onder je kont geeft. En dat je elkaar de waarheid zegt, eerlijk bent, zonder blad voor de mond. Misschien moeten jullie samen maar weer eens een vorkje prikken.

Meer kunt u er niet aan doen

wimaalbers — Mon, 12 Apr 2010 03:19:46 +0000

Ook altijd gedacht dat feedback gaat over de ander? Over hem of haar en wat u vindt van diens ge- en misdragingen? Dat die ander centraal staat in uw terugkoppelen-van en uw aanspreken-op? Jammer, want feedback gaat maar een klein beetje over die ander, voor het merendeel gaat het namelijk over uzelf. Als het goed is.
Goeie feedback is in de eerste plaats van uzelf. Het is uw waarneming, uw gevoel daarbij en uw wens hoe u zich zou willen voelen. Feedback is uw cadeau voor de ander en het is aan hem of haar, om het al dan niet van u aan te nemen, uit te pakken en te gebruiken. Goeie feedback heeft de belofte van iets moois in zich.
Een stap verder is succesvolle feedback. Dat is feedback die ook daadwerkelijk gebruikt wordt. Het is aan u om het daarvoor spannend en uitnodigend te maken. En dan is de ander aan de beurt. Meer kunt u er niet aan doen. Echt niet.

Rigoureus ritsen

wimaalbers — Thu, 04 Mar 2010 07:03:07 +0000

Gisteren weer in mijn eentje de ritsfile bij Bunnik weggewerkt. Op de linkerbaan, snelheid aanpassend aan de anderen, de hele strook benuttend. Af en toe stapvoets, maar zorgen dat je zelf niet stil komt te staan en zie, in mijn kielzog kwam alles weer lekker op gang.
Het is het grote geheim van beweging in zaken: rigoreus ritsen. Vooropgaan en tegelijk het tempo van anderen in de gaten houden, ruimte maken en ruimte gebruiken, soms bijna sur place, maar nooit nooit nooit stilvallen. En je niet van de wijs laten brengen door wegafsnijders en middelvingeropstekers.
Veel managers gaan met tachtig langs de ritsfile waarin hun medewerkers staan. En als ze dan toch vol in de remmen moeten, dan staat iederéén stil.

Gedrag als handelswaar

wimaalbers — Mon, 15 Feb 2010 10:15:00 +0000

Gedrag is te koop. Als we iemand voor ons karretje willen spannen, dan is geld een probaat middel om te bereiken wat we willen. Worst en stok, premies en boetes. Overheden en organisaties, ouders en instellingen, allemaal maken we gebruik van het mechanisme. Met de juiste beloning of bestraffing doet iedereen precies wat we willen. Toch? Was het maar zo eenvoudig.
Onderzoek bevestigt keer op keer wat iedereen weet. Boetes en premies resulteren maar deels in goed gedrag. Er zijn veel voorbeelden waar het juist tegengesteld is. Na de introductie van sancties nam het ongewenste gedrag alleen maar toe. Wat bleek? De straf werd geïnterpreteerd als een acceptabele kostprijs van een overtreding. En omgekeerd: de beloning voor gedragsverandering als een te lage prijs.
Belonen en bestraffen zijn de gereedschappen van de ge-economiseerde samenleving. Wat nut het mij dat ik doe wat u wilt? Wie vraagt moet betalen. Goed gedrag; als u er een prijsje op plakt wordt het handel.
De moraal van het verhaal? Met meer regels en handhaving gaan we onze wereld niet redden. Wel met het aanmoedigen van mensen op hun wil (en skill) om het goede te doen. Professor Barry Schwartz (“The Paradox of Choice”) hield er vrijdag een inspirerende lezing over aan de Universiteit van Utrecht. Zijn nieuwe boek is onderweg: “Practical Wisdom”.